Nakatingin ako ngayon sa kanyang mukhang nasa loob ng kabaong. Kahit kailan talaga napakagwapo ng aking tanging pinakamamahal. Kahit na ramdam na ramdam ko ang pamamaga ng aking mga mata dahil sa labis na pag-iyak at walang wastong pahinga'y hindi ko pinagtuonan ng pansin 'yon. Nais kong bago man siya ilibing sa sementeryo katabi ng aking mga magulang ay maiparamdam ko sa kanyang mahal na mahal ko siya.
Hindi ko talaga inaasahang mawawala siya sa 'kin nang ganoon kadali. Ang akala kong hanggang sa pagputi ng buhok ay aming matutupad ay hindi na matutupad dahil maaga niya akong iniwan at mismo pa talaga sa 'ming kasal.
Hanggang ngayon, masakit pa rin ngunit unti-unti kong tinanggap na bahagi talaga ng buhay ang kamatayan. Hindi ko makokontrol ang buhay ng isang tao. Nais ko man siyang m
