Hinawi ko ang kurtina at nakita ang nagsasayang mga kaibigan ko sa front beach. They are all happy. Ako lang yata itong nasa kwarto at nagkukulong dahil masama ang pakiranmdam ng katawan ko ngayon. Napabuntong hininga ako.
Masyadong mabilis ang mga pangyayari ngayon na para bang mas gugustuhin ko na lang na isipin na nananaginip lang ako. Hindi pa pinoproseso ng utak ko iyong mga nangyari kaninang umaga.
“How do you feel now? Masakit pa rin ba?”
Napalingon ako kay Eich na hindi ko namalayang nakapasok na ng kwarto. Masyado na yatang nililipad ang utak ko at wala na akong napapansin na iba.
“Unti na lang,” sagot ko sa kanya.
Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kanang kamay ko. In the midst of this unknown battle inside my head, there is always Eich Alonzo who will keep me sane. I
