Nagpatuloy pa kami sa mga usapan namin kahit na halos ang sentro ng usapan ay ako.
“Huwag nating pag-usapan ang pamilya at hindi maka-relate ang isa rito. Tingnan niyo at naging tahimik na,” tukoy ni Kaiser sa kaniya.
“Huwag niyo na lang akong pansinin,” matabang kong tugon.
“Dati naman ay bida ka sa usapan natin. Bakit ngayon parang extra ka na lang, Tristan? Don’t tell me, sumuko na ang unggoy na tulad mo? Kung ako sa iyo, sundan mo na si Georgette sa London. Alam mo na ang kahinaan niya at dumiskarte kana. Kaysa naman na gabi-gabi ka rito at magyaya ng inuman kasama kami. Look at you, you’re wasted. Ni hindi mo na nga mapagupitan iyang buhok mong natatakpan na ang mata mo. Ano ka, ermitanyo?”
“Sige, sampalin mo pa ako sa katotohanan, Raven. Mas maganda iyong mas tagos pa sa buto k
