INIHATID ako ni Tristan pabalik ng ospital matapos naming kumain ng niluto ko para sa kaniya. Kaya lang mula nang marinig ko ang pagtatalo nila ng tiyuhin niya, tahimik na siya. Kahit ang tiyuhin niya ay tikom na rin ang bibig at hindi na nga sumabay sa aming kumain ng tanghalian. Nagpaalam na lang siyang umalis at may aasikasuhin pa na mahalagang bagay.
“Salamat sa paghatid mo sa akin, Tristan. Mag-ingat ka sa pag-uwi,” paalala ko sa kaniya.
Tinanggal niya ang sunglasses niya sa mata. “Ayaw mo bang papasukin ako sa office mo?”
“Ha?” pagtataka ko. “S-Sige. Ayos lang ba sa iyo? Wala ka bang meeting ngayon?” Kapag ganyan ka pa naman, may binabalak ka na namang kalokohan. Hay, Tristan Ferrer. Bakit ba hindi kita mahindian kapag gusto mo akong solohin? At dito pa mismo sa ospital? Ang unggo
