KABANATA 36
POV: Kazuki
Nakatingala ako sa kisame ng aking opisina, pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod sa labas ng salaming bintana. Parang mga bituin ang mga iyon na kumikislap sa dilim malayo, malamig, at hindi maabot.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, hindi tungkol sa mga karibal na sindikato, ilegal na transaksyon, o kapangyarihan ang bigat na bumabalot sa dibdib ko.
Mas mabigat pa roon.
Si Valerie.
“Buntis na ang asawa mo,” sabi ni Zadan kanina, kalmado ang tono na parang nagsasabi lang ng lagay ng panahon.
Paulit-ulit na umuukit sa isip ko ang salitang iyon na buntis.
Anak ko.
Dugo ko.
Isang buhay na lumalaki sa sinapupunan ng babaeng walang kaalam-alam sa kadilimang mundo na kinabibilangan ko.
Sumandal si Lucien sa sofa, nakahalukipkip ang mga braso. “So,
