Chapter 11
2044 Words
CHAPTER 11
SHANE'S POV
Napalunok ako nang makitang nakatitig lang sya ng diretso sa akin nang matapos nyang sabihin yon.
Alam kong ilang beses na namin itong nagawa, pero bakit ganito pa rin ang epekto sa akin pag usapang 'alaga' nya na?
"What are you staring at? I told you, he wants to calm down..." hinawakan nya ang kamay ko at iginayak yon sa nagagalit nyang alaga "...Make him calm down." sinabi nya yon habang nakatitig ng diretso sa mga mata ko.
Mas lalo akong napalunok nang hawakan nyang muli ang maselang parte ng katawan ko.
Nanlaki unti unti ang mga mata ko nang maramdaman ang daliri nyang unti unting pumasok sa loob ko.
"Ahh..." napapapikit na ungol ko. Dahan dahan ang ginawa nyang paglabas pasok sa ibaba ko hanggang sa bumilis ito ng bumilis.
Hindi ko alam kung saan ako kakapit. Hindi ako mapakali.
Mas lalo pang nag-wala ang kaloob looban ko nang maramdaman kong pinasok nya pa ang isa nyang daliri.
He's already entering me in and out using two of his fingers and I still want more!
Hinawakan ko ang mukha nya gamit ang dalawang palad ko. Inilipat naman nya ang tingin nya sa akin.
Kinagat ko ang labi ko nang magkatitigan kami.
"What is it? Hmm?" tanong nya habang patuloy pa rin sa paggalaw ang kanyang mga daliri.
Napapikit muna ako ng mariin bago nagsalita.
"I-I want you... inside." namamaos na sabi ko habang namumungay ang mga matang nakatitig ng diretso sa kanya.
I saw how his jaw clenched when he heard what I said. Alam kong kanina pa sya nagpipigil because this is not what he wanted me to react to what he's doing.
He wanted to tease me, as punishment for what I did. But he can't also endure it. He can't force himself not to react.
Inilabas nya ang dalawang daliri nya sa loob ko. Hindi ko napigilang hindi mapaungol nang dahil don.
He showed me his two wet fingers and licked them both while directly staring at me.
Pumwesto na sya sa ibaba ko at inangat ang magkabilang hita ko. He positioned my thighs on his waist.
Nahugot ko ang hininga ko nang makitang itinutok nya ang nagagalit nyang p*********i sa perlas ko.
Napapikit ako nang maramdaman ang unti unting pagpasok no'n sa loob ko.
Nang idilat ko ang mga mata ko ay nakita ko syang diretso lang din na nakatingin sa akin.
He started moving back and fourth while not breaking his gaze.
Unti unting bumibilis ang paggalaw nya kaya napakapit nalang ako sa magkabilang braso nya habang ginagawa nya yon.
"You're so... naughty." mabilis ang paghingang sabi nya sa akin sa gitna ng paggalaw nya.
Alam kong naiinis pa rin sya dahil sa ginawa ko. I understand him, naga-alala lang sya sa akin.
The fact that I'm pregnant and go somewhere without him knowing. Kahit naman siguro ako pag ganoon ang ginawa nya na umalis syang hindi nagpapaalam, maiinis rin ako sa kanya.
"I'm sorry..." I said and cupped his face. Inilapit ko ang mukha nya sa mukha ko at hinalikan ko sya.
Gumanti naman sya sa halik na ginawa ko. Sa una ay kalmadong mga halik lang ang ginawa namin hanggang sa nagiging marahas yon.
Mas lalo rin nyang binibilisan ang paggalaw nya kaya hindi ko talaga mapigilang hindi mapaungol kahit na patuloy pa rin kami sa pagpapalitan ng mga halik.
"D-don't do that again, please..." he said between our kisses. Dinilat ko ang mga mata ko at kita ko ang paga-alala sa mga mata nya.
Umiling iling ako. "I won't do it again." seryosong sabi ko habang nakatitig lang din sa kanya.
Napapikit akong muli nang mas lalo nyang bilisan ang paglabas-masok sa akin hanggang sa marinig ko na ang mas mabilis nyang paghinga.
I can feel something growing inside me.
Napansin nya rin siguro na pati ako ay nasa kalagitnaan na kaya hindi na sya nag-aksaya pa ng oras.
He sucked my mounds while still pounding inside me.
Napakapit nalang ako ng mariin sa dibdib nya nang maramdaman ko ang pagsabog nya sa loob ko, sabay kaming naglabas.
Napahiga sya sa ibabaw ko. I stroked his hair using my fingers.
"I'm sorry, I love you..." mahinang bulong ko sabay halik sa uluhan nya.
Iniangat nya ang ulo nya at hinalikan ako sa labi. Diretso syang tumitig sa akin.
"I love you more.."
LAWRENCE'S POV
Nakasandal lang ako sa driver's seat ng kotse habang naga-antay kay Levy. I'm trying my best to keep myself calm.
Buntis si Levy, and by that, she'll be a lot more emotional than ever. Ayokong makaramdam sya ng sama ng loob sa akin just because I'm upset by what she did.
Who can blame me? Nag alala ako sa kanya. She's pregnant for heaven's sake! And she didn't even told me that she'll go out!
Kahit na sabihin nyang kasama naman nya si Shane na umalis, still, what if something bad happened tapos wala ako sa tabi nya?
I will never forgive myself kapag nangyari ang bagay na yon.
Napatigil ako sa pagiisip ng kung ano ano nang may marinig ako.
Napatingin ako sa labas ng kotse at may nakitang isang pigura ng isang tao. Parang katawan ng lalaki yon dahil halata ang pagiging maskulado noon.
That can't be Levy. Hindi rin namang pwedeng si Jethro, alam ko ang composition ng katawan noon kahit papano.
Sa tagal ba naman naming nagka-kasama hindi ko pa ba yon makakabisado?
Lumabas ako ng kotse at sinara ang pintuan non.
Nang makalabas ay wala akong nakitang lalaki doon. Naglakad pa ako papunta sa likod na parte ng bahay sa pagba-bakasakaling makikita ko doon yon pero wala akong nakitang kung ano.
Was that just my imagination?
Umiling iling ako sa naisip. That can't be. Sigurado akong may nakita ako dito kanina.
Hindi naman ako stressed or whatsoever para mag imagine o mag hallucinate sa kung ano ano.
Nagtagal pa ako ng ilang minuto doon habang nililibot ng tingin ang paligid pero wala talaga akong nakita.
Weird.
Nagpasya na akong bumalik nalang sa kotse. Mamaya dumating na si Levy tapos makitang wala naman ako doon.
Matik iiyak yon, she'll surely think na sobrang galit ako sa kanya. I don't want her to feel that way.
Kahit na may inis ako sa kanya, her feelings is much more important than mine.
Nang makabalik ay nangunot ang noo ko sa sobrang pagtataka. Nakabukas ang pintuan ng kotse.
Ang alam ko sinara ko 'to bago ako pumunta sa likod ng mansyon nila Jethro. Why is it open now?
Wala rin akong nakitang Levy sa paligid or kahit na sa loob ng kotse so basically she's not the one who opened the car door.
Pumasok ako sa loob at isinara ang pintuan ng kotse. Napadpad ang tingin ko sa tabing upuan nang may makitang papel na puti doon.
Confusion registered my face. Kunot na kunot ang noo ko habang nakatitig doon.
Siguradong kung sino man ang nagbukas ng kotse kanina ay sa kanya galing ang papel na 'to.
Dinampot ko yon at binuklat. May nakasulat doon na naging dahilan para mas mamuo ang matinding pagtataka sa akin.
"Hi lawrence, Miss us?"
Yun lang ang mga salitang nakasulat doon. Walang nakalagay kung kanino galing, kahit clue manlang ay wala talagang nakalagay.
Inikot ikot ko pa yung papel na yon at nagbakasakaling may makikita pa ako na kung ano pero wala talaga.
Yun lang talaga.
"Who the hell left this here?" bulong na tanong ko sa sarili ko.
Hindi pwedeng may kung sino lang na nantrip sa akin at ginawa 'to. Halatang halata na kilala ako ng kung sinong nag iwan ng papel na 'to dito.
Nawala ang atensyon ko sa papel na yon nang makita ang babaeng lumabas sa loob ng mansyon nia Shane.
Diretso ang tingin nya sa kotse na kinalalagyan ko kahit na hindi pa naman nya ako nakikita. Heavy tinted ang buong bintana ng kotse ko.
Binalingan kong muli ng tingin ang papel at nagpasyang ilagay nalang yon sa sulok ng kotse.
I should stop worrying about that note for now. I should focus on Levy. We need to talk things out.
Inalis ko ang pagkakalock ng kotse mula sa loob at maya maya pa ay binuksan na ni Levy ang pintuan no'n.
Diretso ang tingin ko sa kanya nang makapasok sya at sya naman ay hindi magawang makatingin sa akin.
LEVY'S POV
Sa susunod talaga magsasabi na ako! Kanina pa ako kinakabahan. Hindi pa man kami nakakarating kila Shane ay nagwawala na ang loob loob ko sa sobrang kaba.
Ngayon pa kaya na pupuntahan ko na si Lawrence sa kotse kung saan sya nag aantay?
Help me!
Nahugot ko ang hininga ko nang matanaw ko na ang kotse ni Lawrence.
I'm pretty sure that he's inside. Baka nga nakatingin pa sya sa akin ngayon. Hindi ko lang sya makita sa loob dahil tinted ang kotse nya. Purong itim lang ang nakikita ko.
Nang makalapit ako sa kotse nya ay pinihit ko na ang bukasan non. It's open already.
Tama ako na alam nyang nandito na ako.
Humugot ako ng malalim na hininga bago tuluyang binuksan yon. Nakita ko agad si Lawrence na prenteng nakaupo sa driver's seat.
Iniiwas ko agad ang tingin ko sa kanya nang tuluyan na akong makapasok sa kotse. Hindi ko sya magawang tignan.
"Levy." seryosong tawag nya sa pangalan ko. Napalunok ako at napapikit nang marinig yon.
He's serious!
Nagsimulang mamuo ang mga luha sa sulok ng mga mata ko. Why am I so emotional? Ang OA!
"Levy, look at me." dinig ko pa na sabi nya pero hindi ko pa rin sya nililingon.
Nang hindi pa rin ako lumingon sa kanya sa pangalawang tawag nya sa akin ay sya na mismo ang nagharap ng mukha ko sa kanya.
Naiharap nya ako pero nakayuko pa rin ako. Sya lang ang nakatingin ng diretso sa akin ngayon.
"Look at me." seryosong sabi nya. Hindi ko pa rin sya tinignan. I can't look at him while tears started to form in the corner of my eyes.
Wala kong karapatang umiyak kasi ako ang may kasalanan. But I can't prevent myself from getting teary-eyed.
Siguro dahil 'to sa pagbubuntis ko kaya ako ganito.
Hinawakan nya ang baba ko at iniharap nya ang tingin ko sa mga mata nya. Wala na akong nagawa kundi ang tignan sya.
I can see how his eyes calmed when he saw my eyes. Kitang kita ko ang pamumungay noon.
Mas lalo akong naluha nang dahil doon. Alam kong gustong gusto nyang magalit sa akin pero hindi nya tuluyang magawa dahil sa hindi nya ako matiis.
"Stop crying. I'm not mad, okay? I just got worried. I'm sorry if I scared you earlier." mahinahong sabi nya habang pinupunasan ang tumulong luha galing sa mga mata ko.
Ni hindi ko manlang naramdaman ang pagtulo no'n.
"I-I'm the one who should be sorry, not you. Hindi ako nagpaalam sayo na aalis ako and I understand why you're mad." nanginginig ang labi na sabi ko sa kanya.
Mas lalong namungay ang mga mata nya nang marinig akong magsalita.
"I'm not mad anymore. Just don't do that again, please. I will not forgive myself if something bad happens to you when I'm not around." mahinahon pa rin pero seryosong sabi nya.
Tumango tango ako at mas lalong nagtuluan ang mga luha sa mga mata ko.
I am so lucky to have a man like him. Kahit na ako ang may kasalanan, he still chose to understand me.
"Saan ba kayo nagpunta ni Shane? And why didn't you told me about it?" tanong nya nang tumigil ako sa pag iyak.
"Sa Bradford, we applied to be professors sa Bradford before. Alam kong ayaw mong kumikilos kilos ako kaya nagdalawang isip ako na sabihin sayo. I don't want you to get mad, pero matigas ang ulo ko. Gusto ko talagang magturo." nakatingin ako sa mga mata nya nang sabihin ko yon.
Napabuntong hininga sya at ginulo gulo ang buhok ko.
"You know I can't stay mad at you. If that's what you really want, I'll let you." nakangiting sabi nya.
Napayakap ako sa kanya nang dahil do'n. Akala ko talaga sesemunan nya ako but no, he wants what I want.
And he didn't even hesitated to stop me again.
Oh, how I love this man.
- Writer
