Chapter 5
1530 Words
Maingat niyang binuksan ang flap, pilit hindi pinupunit ang sulat-kamay ng kanyang ama. Isang maliit na brass key at nakatuping papel lamang ang nasa loob. Walang makapal na dokumento, walang litrato, at walang malinaw na paliwanag.
Binuksan niya ang papel.
**Anak, kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay hindi ko na nagawang sabihin sa iyo ang lahat. Huwag mong pagkakatiwalaan ang taong pinakamadaling sisihin. Hanapin mo ang lugar kung saan tumigil sa pagkanta ang iyong ina. Naroon ang unang susi. —Papa**
Ilang beses binasa ni Lexi ang mensahe. *Kung saan tumigil sa pagkanta ang iyong ina.* Isang alaala ang dahan-dahang bumalik sa kanya—ang music room sa kanlurang bahagi ng bahay, kung saan dating tumutugtog ng piano at kumakanta ang kanyang inang si Isabella. Hindi na muling humawak ng piano ang ina niya matapos ang isang matinding pagtatalo nila ng kanyang ama maraming taon na ang nakalipas.
Iyon ang lugar na tinutukoy ng sulat.
Isinilid niya sa bulsa ang brass key at papel. Maingat niyang binuksan ang pinto at sumilip sa hallway. Wala roon si Damian, ngunit naririnig niya ang mga hakbang nito sa unang palapag. Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa kanlurang corridor.
Nasa pinakadulo ang music room. Nakakandado ang pinto, at hindi kasya ang maliit na susi sa lock. Naalala niyang may isa pang daan papasok mula sa lumang dressing room. Tinahak niya ang makitid na hallway sa likod ng guest rooms at natagpuan ang maliit na pinto na halos natatakpan ng kupas na wallpaper.
Hindi iyon nakakandado.
Sinalubong siya ng makapal na alikabok at amoy ng lumang kahoy. Nasa gitna ng silid ang grand piano na natatakpan ng puting tela. May mga music sheet sa ibabaw ng cabinet at mga lumang larawan ng kanyang ina sa dingding. Sa isa sa mga iyon ay nakangiti si Isabella habang tumutugtog, katabi ang batang si Lexi at ang kanyang ama. Sa likod nila ay nakatayo si Damian, mas bata ngunit ganoon pa rin kalamig ang mukha.
Lumapit siya sa piano at inalis ang tela. Bumungad ang makintab ngunit maalikabok na kahoy. Sinubukan niya ang brass key sa maliit na lock sa ilalim ng keyboard. Kumagat iyon.
May mahinang click.
Bumukas ang isang tagong drawer. Sa loob ay may lumang photograph, maliit na voice recorder, at isang papel na may listahan ng mga petsa at halaga ng pera. Sa pinakailalim ay nakasulat ang pangalang **Augusto Valderrama**—ama ni Sebastian.
Nanginig ang kamay ni Lexi. Bago niya masuri ang buong listahan ay may yabag sa likod niya.
Mabilis siyang humarap. Nakatayo si Damian sa pinto.
“I told you to lock your door.”
“And I told you I don’t follow orders.”
Bumaba ang tingin nito sa nakabukas na drawer. Nawala ang kulay sa mukha nito nang makita ang voice recorder.
“Give me that.”
“No.” Kinuha ni Lexi ang recorder at inilapit sa dibdib. “Pangalan ng ama ni Sebastian ang nasa listahan. Tell me why.”
“Not here.”
“Stop saying that!”
“Lower your voice.”
“Bakit? Baka marinig tayo ng taong pinapasok mo rito?”
Mabilis na lumapit si Damian at hinawakan siya sa magkabilang braso. “I did not bring anyone here.”
“Then tell me what happened to Papa.”
“I’m trying to keep you alive.”
“By lying to me?”
“By keeping you away from people who will kill for what you’re holding.”
Huminto ang paghinga ni Lexi. Sa pagkakataong iyon ay hindi na nakatago sa malamig na mukha ni Damian ang takot. Totoo ang takot nito—hindi para sa sarili kundi para sa kanya.
“My father called you that night,” sabi niya. “Didn’t he?”
Mabagal siyang binitiwan ni Damian. Tumingin ito sa recorder bago muling bumalik ang mga mata sa kanya. “Yes.”
“Why?”
“He found proof that someone had been stealing from Monteverde Holdings and using the company to move illegal money. Eduardo believed Augusto Valderrama was involved.”
Parang biglang nawala ang hangin sa loob ng silid. “Sebastian’s father?”
“Yes.”
“Does Sebastian know?”
“I don’t know.”
“You’re lying.”
“For once, I’m not.”
Naisip ni Lexi ang paulit-ulit na pagtatanong ni Sebastian kung nasaan siya, ang pagiging malapit nito sa kanyang ina matapos mamatay ang kanyang ama, at ang mabilis nitong pag-alok na tulungan siyang ibenta ang mga property ng pamilya. Ayaw niyang maniwala, ngunit hindi na niya kayang balewalain ang pangalan sa papel.
Nag-vibrate ang cellphone niya. Isang tawag mula kay Sebastian.
Nagkatinginan sila ni Damian.
“Don’t answer,” sabi nito.
“I need to know what he knows.”
“Lexi—”
Sinagot niya ang tawag. “Seb?”
“Finally.” Mahigpit ang boses ni Sebastian. “Where the hell are you?”
“I told you, I need time alone.”
“At your family’s rest house?”
Nanlamig si Lexi. Hindi niya sinabi kaninuman kung saan siya pupunta.
“How did you know?”
Sandaling natahimik si Sebastian. “Your mom told me.”
Alam niyang kasinungalingan iyon. Walang alam ang kanyang ina tungkol sa sobre o sa biyahe niya.
“I’m coming to get you,” patuloy nito. “Stay inside and don’t trust anyone there.”
“Sebastian, blocked ang road.”
“I know.”
Napatingin siya kay Damian. Paano nalaman ni Sebastian na nakaharang ang daan?
Bago pa siya makapagtanong ay biglang nabasag ang bintana.
Isang putok ang umalingawngaw sa music room. Mabilis siyang hinila ni Damian pababa. Bumagsak sila sa sahig sa likod ng piano habang kumalat sa paligid ang mga bubog. Tinakpan ni Damian ang katawan niya gamit ang sarili, isang kamay nasa likod ng kanyang ulo at ang isa ay nakahawak sa baril.
“Stay down!” sigaw nito.
Narinig ni Lexi ang boses ni Sebastian mula sa nahulog na cellphone. “Lexi? What happened? Lexi!”
May isa pang putok na tumama sa dingding sa itaas nila. Humigpit ang yakap ni Damian sa kanya habang naghahanap ng direksiyon ng bala. Sa gitna ng ingay ay naamoy niya ang ulan at whiskey sa damit nito, at naramdaman ang malakas na t***k ng puso nito laban sa kanyang pisngi.
Hindi walang puso si Damian.
Takot ito—at handang gamitin ang sariling katawan bilang panangga para sa kanya.
Nang tumigil ang mga putok, marahang itinaas ni Damian ang ulo. Madilim ang mga mata nito at wala na roon ang malamig na pagpipigil na kanina pa nito pilit pinananatili.
“They didn’t come here for the records,” sabi nito habang mas hinihigpitan ang hawak sa baril. “They came here for you.”
Mabilis na pinatay ni Damian ang ilaw ng cellphone at hinila siya palayo sa bintana. Iniwan nila ang music room na nakayuko at dumaan sa makitid na hallway patungo sa master bedroom, ang tanging silid sa bahay na may solidong pinto at walang bintanang nakaharap sa kagubatan. Ikinandado nito ang pinto, itinulak ang mabigat na cabinet sa harap niyon, at ilang minutong nanatiling nakikinig sa anumang yabag sa labas. Ngunit matapos ang mga putok ay wala nang ibang tunog maliban sa ulan at sa mabigat nilang paghinga.
“Give me your phone,” sabi ni Damian.
“Why?”
“Because Sebastian knew where you were. He knew the road was blocked before you told him.”
“That doesn’t mean he sent the shooter.”
“It means someone has been tracking you.”
“He’s my boyfriend.”
“Then start asking yourself why your boyfriend knows things he shouldn’t.”
Masakit ang paraan ng pagkakasabi nito, ngunit mas masakit ang posibilidad na tama ito. Inilapag ni Lexi ang cellphone sa bedside table at sinubukang lumayo, ngunit nang tumayo siya ay nanghina ang kanyang mga tuhod. Agad siyang sinalo ni Damian bago siya tuluyang bumagsak.
“I’m fine,” sabi niya, kahit nanginginig ang buong katawan.
“No, you’re not.”
“Stop telling me what I feel.”
“You were almost shot.”
“At ikaw ang humarang sa bala!” Biglang pumutok ang galit at takot na kanina pa niya pinipigilan. “What were you thinking? Paano kung tinamaan ka?”
Natahimik si Damian. Nasa baywang pa rin niya ang isang kamay nito, habang ang isa ay nasa balikat niya. “I wasn’t thinking.”
“Exactly. You keep acting like your life doesn’t matter.”
“Yours matters more.”
Napahinto si Lexi. “Why?”
Hindi agad sumagot si Damian. Ang katahimikan nito ay mas malakas pa sa kulog sa labas. Nasa harap niya ang lalaking walong buwan niyang kinamuhian, ngunit hindi niya makita ngayon ang walang-pusong taong pilit nitong ipinapakita. Ang nakikita niya ay isang lalaking sugatan, pagod, at takot na takot na may mangyari sa kanya.
“Tell me why,” mahinang ulit niya.
“Don’t ask me that tonight.”
“Because you’ll lie again?”
“Because I might tell you the truth.”
“Then tell me.”
Humigpit ang hawak nito sa kanyang baywang. “You won’t like the answer.”
“Let me decide.”
- Writer
