Chapter 4
1317 Words
“The generator cable was cut,” sabi nito. “This came from the same type of casing.”
“So planado ang pagkawala ng kuryente.”
“Yes.”
“At alam niyang nandito tayo.”
Mabagal na tumayo si Damian. “Most likely.”
Naramdaman ni Lexi ang panlalamig ng kanyang mga kamay. “Then the tree outside—”
“Could have fallen because of the storm.”
“But you don’t believe that.”
Hindi ito sumagot, at sapat na naman iyon bilang sagot.
Lumapit si Lexi sa desk. May hugis-parihabang malinis na bahagi sa ibabaw nito na napapalibutan ng alikabok, palatandaang may bagay na nakalagay roon bago sila dumating. “May kinuha siya rito.”
Napatingin si Damian sa bahaging iyon. Mabilis na nagbago ang ekspresyon nito bago muling naging malamig. “An archive box.”
“Paano mo alam?”
“Because I placed it there.”
“Ano ang laman?”
“Old business records.”
“Related sa kumpanya ni Papa?”
“Some of them.”
“And the rest?”
Humakbang si Damian palapit, saka maingat na kinuha sa kamay niya ang flashlight. “We’re done here.”
“No, we’re not.” Hinarangan niya ang pinto. “You knew about the box. You know why someone came here. You were here the night my father died, and now may taong naghahalughog sa study niya. Stop treating me like I’m stupid.”
“Move.”
“Tell me what was inside.”
“Alessandra.”
“Lexi.”
“Move, Lexi.”
Hindi siya gumalaw. Mas lalo lamang niyang itinaas ang baba, kahit ramdam niya ang tensiyon sa pagitan nila. Malapit si Damian—sapat upang makita niya ang patak ng tubig na dumaan mula sa buhok nito patungo sa gilid ng mukha. Malamig ang mga mata nito, ngunit mabigat ang paghinga. Para itong lalaking pilit pinipigilan ang galit, o marahil ay isang bagay na hindi pa kayang pangalanan ni Lexi.
“You don’t scare me anymore,” sabi niya.
Bahagyang yumuko si Damian para magpantay ang kanilang mga mata. “You should be scared. Hindi mo alam kung sino ang kalaban mo.”
“Then tell me.”
“Not tonight.”
“You keep saying that.”
“Because you keep asking questions that can get you killed.”
Nawala ang anumang sagot na nasa isip ni Lexi. Walang biro o pagmamalabis sa mukha nito. Sa loob ng ilang segundo ay nanatili silang nakatayo sa makitid na pintuan, halos walang pagitan, habang ang kulog sa labas ay sumabay sa mabilis na t***k ng kanyang puso. Pagkatapos ay bahagya siyang hinawakan ni Damian sa magkabilang balikat at maingat na inilipat sa tabi. Walang puwersa ang kilos nito, ngunit mainit ang mga kamay nito kahit malamig ang paligid.
“Stay in the living room,” sabi nito bago lumabas. “I’ll check the remaining doors.”
Hindi sumunod si Lexi. Hinintay lamang niyang mawala si Damian sa hallway bago muling pumasok sa study. Itinutok niya ang maliit na ilaw ng cellphone sa sahig at sinuri ang mga papel na nagkalat. Karamihan ay lumang resibo at kopya ng kontrata, ngunit sa ilalim ng nakataob na drawer ay may nakita siyang punit na bahagi ng isang folder. Nakasulat sa gilid nito ang dalawang salita sa sulat-kamay ng kanyang ama: **Project Veritas**.
Mabilis niya iyong itinupi at itinago sa loob ng bulsa. Bago pa siya makatayo ay bumalik si Damian.
“What did I just tell you?”
“Na mag-stay ako sa living room. I heard you.”
“Then why are you still here?”
“Because I’m not one of your employees.”
Tumingin ito sa nakabukas na kamay niya, pagkatapos sa bulsa ng kanyang jacket. Alam ni Lexi na may napansin ito, ngunit hindi ito nagtanong. Sa halip ay iniabot nito ang flashlight at tahimik na isinara ang pinto ng study.
“The back door is damaged,” sabi ni Damian. “We’ll stay upstairs. There are fewer entrances and only one staircase.”
“We?”
“Separate rooms.”
“I wasn’t asking.”
“Good.”
Napairap si Lexi, ngunit sumunod siya paakyat. Sa ikalawang palapag ay mas malamig at mas madilim. Gumagalaw ang kurtina sa dulo ng corridor dahil sa basag na bintanang dinaanan ng intruder. Tinakpan iyon ni Damian gamit ang makapal na kumot at pinirmi ang mga gilid sa kahoy na frame. Habang ginagawa nito iyon, napansin ni Lexi ang manipis na hiwa sa kamay nito. May dugo nang dumadaloy patungo sa pulso.
“You’re bleeding.”
“It’s nothing.”
“Mukhang hindi nothing.”
“I’ve had worse.”
“Of course you have,” bulong niya. “Mister Invincible.”
Hindi ito ngumiti, ngunit tila bahagyang lumuwag ang panga nito. “There’s a first-aid kit in the master bedroom.”
“Then gamitin mo.”
“Later.”
“Damian, maupo ka.”
Napatigil ito at tumingin sa kanya na parang hindi sanay na may nag-uutos dito. Tinuro ni Lexi ang upuang malapit sa hallway table.
“Sit. Hindi tayo aalis ngayong gabi, so you have no excuse.”
“You’re very demanding.”
“And you’re impossible.”
Sa hindi niya inaasahan, naupo si Damian. Kinuha niya ang first-aid kit mula sa master bedroom at lumuhod sa harap nito. Nang hawakan niya ang kamay nito, bahagyang nanigas si Damian. Malalim ang hiwa ngunit hindi kailangan ng tahi. Nilinis niya iyon gamit ang antiseptic, at hindi niya napigilang mapansin ang mga lumang peklat sa mga buko at palad nito.
“What happened to these?” tanong niya.
“Nothing worth remembering.”
“Lahat na lang sa iyo classified.”
“You ask too many questions.”
“At ikaw, wala kang sinasagot.”
Tahimik niyang binalutan ng gauze ang kamay nito. Sa lapit nila ay naririnig niya ang mabagal nitong paghinga. Nang itaas niya ang tingin, nakatingin na pala ito sa kanya. Hindi sa sugat, hindi sa benda, kundi diretso sa kanyang mukha. Biglang naging mas mainit ang pakiramdam sa hallway kahit patuloy ang malamig na hanging pumapasok mula sa basag na bintana.
“Why are you looking at me like that?” tanong niya.
Agad na umiwas ng tingin si Damian. “I’m not.”
“You were.”
“You’re imagining things.”
“Right.” Tumayo si Lexi at isinara ang first-aid kit. “Cold and heartless. I almost forgot.”
Mabilis na hinawakan ni Damian ang kanyang pulso bago siya makalayo. Hindi mahigpit ang hawak nito, ngunit sapat para mapatigil siya. Itinaas niya ang tingin at nakita ang biglang pagdilim ng mga mata nito.
“Don’t mistake control for the absence of feeling,” mababa nitong sabi.
Hindi nakasagot si Lexi. Ilang segundo lamang ang lumipas bago siya binitiwan nito, ngunit nanatili ang init ng mga daliri ni Damian sa kanyang balat. Tumayo ito at kinuha ang baril mula sa hallway table, muling ibinabalik ang malamig na anyong para bang walang nangyari.
“Take the room at the end of the hall,” sabi nito. “Lock the door.”
“And you?”
“I’ll stay awake.”
“Buong gabi?”
“If necessary.”
“You can’t guard every window.”
“I only need to guard you.”
Parang may kung anong humigpit sa dibdib ni Lexi. Bago pa siya makasagot ay tumalikod na si Damian at naglakad patungo sa hagdan.
Pumasok siya sa silid na itinuro nito at ikinandado ang pinto. Iyon ang dati niyang kuwarto tuwing nagbabakasyon sila rito. Nandoon pa rin ang maliit na bookshelf, ang lumang vanity table, at ang framed photograph niya noong labindalawang taong gulang siya. Ngunit hindi na niya naramdaman na bata siya. Hindi matapos ang tingin ni Damian at ang mga salitang binitiwan nito sa hallway.
Inilapag niya ang sobre sa kama. Sa wakas ay makikita na niya ang laman.
- Writer
