Iisa Pa Lamang

Krrrriiiinnnggg!!!! "Caroline, gumising ka na!!!" "Umaga na! Bumili ka na ng pandesal at lugaw sa tindahan ni Aling Nena para sa agahan natin." Napatakip ng unan sa mukha si Caroline nang marinig ang boses ng kanyang ina na parang sirenang gumising sa katahimikan ng madaling araw. Pupungas-pungas siyang bumangon, ramdam pa ang bigat ng antok sa kanyang mga talukap. Wala pa ring gana ang katawan niyang kumilos pero sanay na siya—ganito lagi ang simula ng kanyang umaga. Matapos magligpit ng kumot at unan, dahan-dahan siyang lumapit sa kanyang ina, na abalang nag-aayos ng kalan sa maliit nilang kusina. "Ina, eto na po ako," mahina niyang sabi habang kinukusot ang mata. Inabot ng ina ang perang pambibili, sabay sabing, "Bilisan mo ha, baka lumamig na ang kape bago pa dumating ang pandesal at lugaw." Tumango na lang si Caroline, na mas kilala sa palayaw na Lyn. Kinuha niya ang lumang bisikleta na lagi niyang ginagamit sa tuwing may errands sa umaga. Medyo kalawangin na ito at minsan ay parang may sariling isip, pero mahal na mahal niya ito. Binansagan pa nga niya itong "Si Putol" dahil may sira na ang isang handle grip. Pagkatapos ng ilang pedalan at liko sa ilang kanto, narating na rin niya ang bakery na pag-aari ni Aling Nena. Kaakibat nito sa gilid ang lugawan na palaging amoy sabaw at sinangag, bagay na laging nagpapakulo ng sikmura ni Lyn. "Pabili nga ng pandesal, tol Riz!" masiglang bati niya kay Riz, ang binatang tindero na halos kaedad lang niya. "Kamusta ka na tol Lyn? Ang aga-aga, pupungas-pungas ka pa. Mabuti’t ‘di ka na semplang sa bike mo kanina," natatawang wika ni Riz habang inaabot ang brown bag na may lamang mainit-init pang pandesal. "Alam mo naman si Madera. Baka mapagalitan ako pag ‘di ako kumilos agad," sagot ni Lyn sabay buntong-hininga. "Sa dinami-dami naman ng tawagan natin, 'tol' pa talaga," sabay kindat ni Riz. "Sige, palitan na lang natin. 'Girl' na lang!" nakangiting suhestyon ni Lyn habang namimilog ang mata para magpacute. "Ooookay!" natawa na lang si Riz habang inabot din ang lugaw mula sa gilid. "Sige na, Girl, uwi na ako. Baka sumugod dito si Mader dearest ko. Nakakahiya, baka sermunan pa ako dito sa harap mo," pabirong sabi ni Lyn habang mabilis na sumakay muli sa bisikleta. Pagkauwi, masigla niyang inabot ang mga binili at agad tumulong sa mga gawaing bahay. Naghugas ng pinggan, nagwalis, nagpunas, parang whirlwind ang kilos ni Lyn sa bahay. Pagkatapos ay naligo na siya at nag-ayos para sa klase. Paglabas niya ng bahay, dala-dala ang kanyang backpack na may kalumaan na, sabay lingon sa orasan sa kanyang cellphone. "Naku! Late na ako!" Tumakbo siya sa kanto kung saan madalas dumaraan ang jeep, pero wala pang ilang segundo ay napabuntong-hininga siya. "Ang hirap namang sumakay ng jeepney," reklamo niya sa sarili. May ilang estudyante na rin ang nakatayo roon—mga pamilyar na mukha, pero hindi niya masyadong kakilala. Nag-aabang. Pare-parehong kabado sa posibilidad ng pagiging late. Ilang sandali pa, dumating ang jeep, at parang sabay-sabay ang lahat sa pagtakbo. Singbilis ng kidlat ang kilos ni Lyn, pilit sinisiksik ang sarili para lang makapasok. "Hopefully maabutan ko pa ang first subject ko neto. Ayaw ko ma-late sa school," panalangin niya sa isip habang napaupo sa likod ng jeep, pinipilit pang pigilan ang paghinga para di mapansin na hingal na hingal siya. Habang umaandar ang sasakyan, napatingin siya sa bintana, pinagmasdan ang dumaraang mga bahay, tindahan, at mga batang naglalaro sa bangketa. Pumasok na rin sa isip niya ang araw na naghihintay sa kanya. "Sino na kaya ang mga prof ko sa mga subject ngayon? Baka naman ‘yung matandang mahilig sa surprise quiz ang teacher sa Math. Diyos ko po!" Napailing siya habang iniikot sa loob ng bag ang kanyang schedule. Hindi niya alam kung excitement o kaba ang nangingibabaw. Basta ang alam niya, bagong araw ito. Bagong pagkakataon. At sa kabila ng pagod, may kakaibang saya sa simpleng buhay na meron siya.