Forever, Begins With Us (ongoing)

"Erin,baka matuloy na ako umalis papuntang Italy." nagulat ang trese anyos na dalagita sa sinabi ng bestfriend niyang si Reigner. "Ha? Bakit parang biglaan naman?" parang naluluha na siya. "Sabi kasi ng mga tauhan sa kumbento nandoon daw nakatira ang tatay ko. Kaya binigyan nila ako ng pamasahe pauwi doon. Ayaw mo ba non Erin? Makikilala ko na ang tatay ko. Hindi na ako ulila." galak na kwento ng dise-otsong binata na si Reigner. "Kaso malayo yon, saka paano namin malalaman kung okay ka don! Mahal ang bayad sa telepono." aniya ng dalagita at dahan dahan lumapit sa binata. Nagdikit ang mga balikat nila. "Susulatan ko kayo ni Tita Luisa. Promise yon. Babalik ako kaagad. Hahanapin ko kayo." matigas na binitawan ng binata. Gustong lumuha ni Erina sa nalaman. Bestfriend niya ang binatang si Reigner na halos palaki ng bahay ampunan na katabi lang ng bahay nila. At hanggang sa magbinata ito, katuwang nilang dalawa ng Mama niya ang kaibigan. Bukod pa don lihim din siyang may pagtingin dito na siguro kailan man ay hindi na niya mapaparating pa sa binata. 15 years later, Hinila ni Erina ang roll up door ng jewelry shop kung saan siya nagtatrabaho. Siya ang opening staff habang si Anabeth na kaibigan niya ay pumapasok naman ng alas-nuebe ng umaga. Mag dadalawang taon na siyang nagtatrabaho dito at sapat naman ang kinikita niya para buhayin ang sarili. Namatay ang nanay niya na si Louisa noon nakaraan taon dahil sa sakit sa puso. Ibinaba ng dalaga ang bagpack sa ibabaw ng mga estante bago buksan ang mga ilaw. Inilock muli niya ang sliding door na tanging entrance ng shop. Hinila naman niya paitaas ang mga blinds para makita ang mga dadaan tao sa harapan ng store. Kumuha siya ng basahan para magbawas ng alikabok sa mga lalagyan ng alahas. Pagkaraan kumuha ng walis at mop para pakintabin ang puting tiles. Lumingon siya sa labas ng store at napansin niya ang lalakeng nakatayo sa kabilang kalsada. Nakatingin ito sa direksyon ng shop, pero hindi niya makilala ang nakatayo dahil nakasalamin itim ito. He wears a black suit. Ito ang unang beses na makakita siya ng lalakeng nakatingin sa shop ng ganitong alas-siete ng umaga. Customer kaya ito? Hindi naman ito mukhang bibili ng pandesal. May katabi kasi silang bakery na madaming namimili. Napailing nalang si Erina at pinagpatuloy ang ginagawa. Natapos siya sa paglilinis ng eksakto alas-otso ng umaga. Lumingon siyang muli sa kinatatayuan ng lalake pero walang tao na. Siguro ay masiyado lang syang nag iisip ng kung ano-ano. Nakapagsuklay na siyang muli, at nagretouch ng pulbos bago dumating ang kaibigan si Anabeth. Siguradong sisitahin nanaman ang itsura niya dahil hindi daw siya nag-aayos na parang nagtatrabaho sa jewelry shop. She likes it simple and neat. Ayaw niya ng tulad kay Anabeth na napakaraming nilalagay sa mukha. But she loves her friend. Ito ang dahilan kung bakit siya nag-iistay pa din dito sa Tejeros dahil kung siya lang ang papipiliin, babalik na siya ng Casterra, kung saan ang province nila ng magulang niya. Kahit na wala naman na talaga siyang babalikan doon. "Sabi na eh, hindi kana naman naglipstick!" simangot na sinabi ni Anabeth pagpasok palang niya ng shop. Natawa si Erina at hinila agad ang braso ng kaibigan. "Sorry na, hinihintay kita na ikaw maglagay. Hindi ako marunong." kunwari niyang lambing dito. Binaba ng dalaga ang hand carry bag niya ay saka kumuha ng isang pinkish matte na lipstick sa pouch niya. "Oo na, lalagyan ko na." aniya at hinawakan ang pisngi ng kaibigan. "Oo nga pala, nakita ko nanaman yon lalake diyan sa labas.." pagbanggit ni Erina at biglang natigilan si Anabeth. "Ha! Bakit di ka nagrereport sa pulis?" galit niyang tanong. Mag iisang linggo na kasi binabanggit ni Erina ang tungkol sa lalakeng umaaligid sa shop nila tuwing alas-siete ng umaga. Same spot everyday. Same suit, glasses and the wristwatch. Minsan ibang kulay ng suit, minsan naman daw nakaputing polo. "Eh kung may masamang balak yon sana last week pa diba?" patay malisya na sagot ni Erina. "Hihintayin mo pa may mapahamak no?Pa check kaya natin yon CCTV." umiling ang dalaga. Wala naman kasi siyang nararamdaman panganib sa lalakeng yon. Nakatingin lang siya, walang ginagawa. "Ako ang natatakot sayo, Erin. Ikaw ang opening lagi. Mamaya bigla ka non saksakin diyan sa harapan habang nagbubukas ka ng roll up." Natawa ang dalaga. "Wala sa itsura niya, mukha ngang mayaman yon eh." "Nako! Wala na sa itsura ngayon ang batayan kung papatay o hindi. Wag kang pilosopo!" Hindi maiwasan mapangiti ng dalaga. Niyakap niya si Anabeth at inaya na magkape na sila. Bumili kasi siya ng pandesal sa katabing bakery at ito ang daily routine nilang dalawa. Walang masiyadong tao kapag araw ng Biyernes. Mas madaming clients kapag weekends kaya pwede sila mag chill lang dalawa ni Anabeth. "Sino kaya bibili nitong wedding ring na to?" tanong ni Erina habang pinupunusan ang lalagyan ng isang 18k diamond ring na pinaka best seller nila ngayon. "Malamang mga yayamanin magjojowa." at tumawa ito habang abala sa pag iinventory ng mga hikaw at singsing. "Kailan kaya ako magkakaboyfriend? Parang ilan hakbang nalang trenta na ako." aniya Erina at lumipat naman sa kabilang estante. Natawa ang kaibigan niya. "Diba ikaw tong may sabi na may hinihintay ka kamo? Nasaan na ba yon? Inuugat kana kamo." Sumimangot si Erina. She's talking about Reigner. Its almost fifteen years, parang hindi na nga ito babalik. Walang sulat, mula ng umalis ito katulad ng ipinangako ng binata. Hanggang sa mamatay ang Mama niya ay tanging hiling nito ay makita niya si Reigner. "Hindi na siya babalik. Ang tagal na non." matabang niyang sagot dito. "Sabi mo nasa Italy diba?Hindi ka nagtingin sa f*******:? Baka may social media accounts siya?" "Hindi ako stalker." Natawa lalo si Anabeth. "Eh hindi kana man iba sa kaniya, diba kayo ang naging pamilya niya, dapat balikan niya kayo. Kahit wala na si Mama mo." Nabura ang ngiti sa labi ni Erina. Ang gusto lang talaga niya ay magkabalita kay Reigner. Kahit hindi niya na ito makita or makausap, ang mahalaga sa kaniya malaman ligtas ang kaibigan. Alas singko ng hapon nagsasara ang shop, nakababa na ang roll up at si Anabeth ay sumakay ng isang taxi pauwi habang si Erina ay naglakad naman papuntang sakayan ng bus. Isang oras ang byahe niya pauwi sa bahay. At tuwing alas-singko ay traffic at madami ang pauwi kaya may oras pa siyang maghintay sa terminal. Nakatigil na siya sa paglalakad at sandaling tumanaw sa karatula ng saling terminal bago kuhanin sa bag niya ang wallet niya para kumuha ng pambayad. "Erin.." nagulat siya sa tinig na narinig. Paglingon niya dito ay nakita niya ang isang lalake na suot ay tinted na salamin at nakabukas ang ilan butones sa may kwelyo nito, at kulay rosas ang suot na long sleeve. Hindi niya agad ito namukaan pero nang tanggalin nito ang suot na salamin, at nakita ang kulay abo nitong mga mata. She figured it out. "Reigner!" sa gulat niya ay napatalon agad siya at yumakap sa binata. Naramdaman ng dalaga ang mga kamay nito sa likod niya na mariin din siyang niyakap. "K-Kailan ka pa nakabalik?" galak niyang tanong. Ngumiti lang ito. "Just waiting the right time to see you.." *** Niyaya siya ni Reigner na kumain sa isang malapit na Asian restaurant para doon na din makapagkwentuhan. Palingap lingap si Erina habang hindi mapakali sa inuupuan. Pang sosyal kasi ang napiling kainan ng binata at hindi siya sanay sa mga ganitong lugar. Isa pa, hindi pa din siya makapaniwala na kaharap na niya ang kaibigan matagal na hindi nakita. Lumingon siyang muli sa binata na abala sa kausap sa telepono. Habang isang waiter ang nag-aayos ng mesa nila at mga pagkain inorder. Malaki ang pinagbago ni Reigner. Mas lalo siyang tumangkad at sa itsura ng pangangatawan nito ay halatang naggi-gym siya. Maganda ang hubog ng mga balikat niya ganundin ang braso nito, alaga sa exercise. Isa pa, nagbago din ang lifestyle ng binata, kasama na ang kasuotan nito at kung paano siya magsalita. Humaba ng husto ang buhok niyang kulay kahoy at maayos itong nakasuklay patalikod. Lalong nagpadagdag sa karisma ng binata ang buhok nito sa chin niya, na lalong nagpa-igting ng pagkalalake niya. Inayos ni Erina ang pagkakaupo nang palapit na sa kaniya si Reigner. Ibinaba nito ang isang phone at lumipat ang mga mata sa kaniya. "Sorry, its work. Kumain na tayo." yaya ng binata sa kaniya. Madaming pagkain sa harapan niya hindi tuloy niya alam ang uunahin. "Try this, masarap to." itinuro ng binata gamit ang hawak na chopstick ang isang potahe. Sumunod agad si Erina at tinikman. "Saan ka nagtatrabaho ngayon?" nagulat siya sa tanong nito. "Um, diyan lang malapit sa sakayan ng bus. Jewelry store." kwento niya habang puno na ang bibig niya. "Ikaw ba? Ang tagal mong nawala. Nakilala mo ba ang Papa mo?" Bahagyang natigilan si Reigner. "Oo, but he passed away right after we met." kwento niya. Nalungkot si Erina, kaya siguro talagang minadali ang pag-alis noon ni Reigner ay dahil konti nalang ang oras nilang dalawa ng tatay niya. "But I inherited all of his businesses. Kaya matagal akong nawala. I took a degree and trained to be his successor." "Sobra ka pala naging busy." nabura ang ngiti sa labi ni Reigner. He knew he promised Erina to keep in touch pero pinako niya ang sariling pangako para hindi siya makaramdam ng lungkot habang nasa ibang bansa siya. "I am sorry for not keeping my promises. Kaya ngayon lang din ako nagkalakas ng loob na humarap sayo at kay Tita- " napansin niya ang pagtigil ni Erina sa pagkain. "Wala na si Mama.." nagulat nalang si Reigner at hindi agad siya makapagsalita. "Last year lang, nagkaroon siya ng sakit sa puso. Sabi niya bago siya mawala na hanapin kita." Alam ng binata kung bakit iyon hinabilin sa anak niya. Erina doesn't have any relatives. Hindi rin nito nakilala ang ama, nag iisang anak lang siya at walang kamag-anak. Kaya siya ang madalas na ipinagkatiwalaan ni Louisa sa anak na babae. He felt guilt for not showing up early. Napuno siya ng takot na baka hindi na siya tanggapin ng pamilyang minahal siya. At huli na pala talaga lahat.. "Pero okay lang, masaya si Mama kung ano man ang narating mo, ganundin ako." ngumiti ulit ang dalaga at pagkaraay pinuno ang bibig ng pagkain. "At least this time, I want to make things right for you Erin.. " "Ha? Anong ibig mong sabihin?" "Let me stay beside you.." *** Malapit na si Erina sa tinutuluyan niyang apartment. Hinatid siya ni Reigner pero bumaba siya sa kanto at doon nagsimulang lumakad. Hindi niya maintindihan ang huli nitong sinabi pero overwhelmed pa din siya sa nga nangyayari. Reigner really changed a lot. Pero ang pagiging mabuting tao nito ay hindi nagbago. Masaya siya sa natatamong tagumpay nito. Excited na tuloy siya magkwento kay Anabeth ng mga nanyari lalo at nagsabi sa kaniya si Reigner na pwede siyang dalawin nito sa pinapasukan niya. *** "Aaaaah!" sigaw ng isang babae habang dinig dinig ito sa buong silid. Nakatali ang mga kamay niya patalikod at halos nakadapa sa ibabaw ng kama. Suot niya ay isang itim na lingerie. Half of her skin was exposed and her b*tt cheeks almost showed. "Stay.." aniya ng binata at saka hinila ang mahabang kadena na nagdudugtong sa mga posas na siyang nakakabit sa kamay ng dalaga. Umangat ng bahagya ang katawan nito mula sa pagkakadapa. She got wet easily after hearing the man's voice. "You really want this huh.." gigil na sinabi nito and he s*****d her b*tt cheeks. Napaungol ang dalaga, she doesnt felt any pain, only pleasure. "Please, let me touch you, let me make you happy.." pagmamakaawa niyang hawakan ito. She really wanted to have s*c with him, but still the rules are rules. She can't have him, and no one can touch him. "It's againts the rules, Irene.." nakangiti ito and he grope one of her soft bre*sts. Tila parang mawawala na siya ng malay everytime this man touch her. She really exposed herself. Wala siyang malinaw na imahe sa mukha ng binata but what more really astonished her was the big tattoo on his back, a white tiger. ***