The Heiress He Couldn't Lose

NARAMDAMAN ko ang marahang paghinto ng Aether Prime, ang private jet ni Dominic. Ang pamilyar na ugong ng makina mula sa labas ay unti-unti nang namamatay. Nakalapag na kami sa private hangar ng NAIA. Galing pa kaming Paris Fashion Week, at kahit gaano kakomportable ang bumyahe sa sariling eroplano na may kumpletong amenities, ramdam ko pa rin ang pagod sa mga buto ko. ​Kumatok ang head stewardess para ipaalam na nakababa na ang piloto at ang iba pang crew. Iniwan na nila kaming dalawa sa loob ng luxurious master suite ng eroplano. ​Bumuntong-hininga ako. Inayos ko ang magulong buhok ko at tatayo na sana mula sa malambot at malapad na kama para kunin ang coat ko. Pero bago pa man ako tuluyang makabangon, naramdaman ko ang isang malakas na braso na pumulupot sa baywang ko. ​Isang malakas na hila mula kay Dominic at nawalan ako ng balanse. Napahiga ako pabalik sa kama, saktong bumagsak sa matipuno at mainit niyang dibdib. Natawa ako nang malakas—isang tawang puno ng panggigil at kilig na sa kanya ko lang naipapakita. Tumawa rin siya, at ang malalim na boses niya ay umalingawngaw sa tahimik na kwarto, mas lalong nagpabilis sa t***k ng puso ko. ​"Sira ka talaga, Dom. Kailangan na nating bumaba," natatawang suway ko, pero sa totoo lang, pumuwesto pa ako nang mas maayos sa pagkakayakap niya. ​Nawala ang tawa niya. Tumingin siya sa mga mata ko, at doon nakita ko ang pamilyar na apoy na palaging nagpapahina sa mga tuhod ko. ​"Five more minutes," he murmured. ​Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at inangkin ang mga labi ko. It was a slow, deep, and heavy kiss. Sobrang tagal. Ramdam na ramdam ko ang bawat paggalaw ng mga labi niya. Tumugon ako, ibinuhos ang lahat ng pagmamahal ko sa lalaking nasa harap ko—ang bilyonaryong CEO na kinatatakutan ng marami, pero siyang nagpapalambot sa puso ko sa mga panahong ganito. ​Bumaba ang mainit niyang hininga papunta sa panga ko, hanggang sa marating niya ang leeg ko. Diniinan niya ang halik doon bago niya sinipsip nang marahan ang balat ko. ​Napasinghap ako, unti-unting kinakapos ng hininga. "Dom... don't put marks on me," babala ko habang pilit na tinutulak nang bahagya ang balikat niya. "May Aether Studios event pa ako bukas. Paano ko itatago 'yan?" ​Pero parang bingi si Dominic. Hindi siya nakinig. Mas lalo pa niyang diniin ang mga labi niya sa leeg at collarbone ko, gumagawa ng trail ng init na nagpapanindig ng mga balahibo ko sa buong katawan. ​Napaungol ako nang maramdaman ko ang mahahaba niyang daliri na mabilis pero marahang nag-alis ng pang-itaas na suot ko. Ang malamig na aircon ng eroplano ay agad napalitan ng umaapoy na init ng bibig niya sa dibdib ko. Wala siyang sawang kinain iyon nang salitan. Habang nagpapakasarap ang mga labi niya sa isa, ang malaki niyang kamay naman ay maingat pero mariing nilalamas ang kabila. Ang bawat haplos at halik niya ay parang kuryenteng tumatagos hanggang sa kaluluwa ko. ​"You were breathtaking in Paris," malat at humihingal na bulong niya, nag-iwan ng basang halik sa cleavage ko bago umangat para titigan ako sa mga mata. "And congratulations again on your award. Global Supermodel of the Year. I am so damn proud of you." ​Ngumiti ako kahit halos hindi na ako makapag-isip nang maayos sa ginagawa niya. Hinaplos ko ang buhok niya at napapikit nang muling bumalik ang mga labi niya sa pag-angkin sa dibdib ko. ​"That's because you helped me so much..." nanginginig ang boses na sagot ko. Ibinaon ko ang mga kuko ko sa likod niya habang patuloy niya akong binibigyan ng matinding sensasyon na nagpapalimot sa akin ng buong mundo. "Aaahhh... Dom..." Mula sa mapusok na pag-angkin sa aking dibdib, naramdaman ko ang marahang paggapang ng maiinit niyang labi pababa. Bawat dampi ng kanyang bibig sa aking tiyan ay tila nag-iiwan ng nagbabagang apoy sa aking balat. Napapabuntong-hininga ako sa bawat paggalaw niya, ang aking mga kamay ay mahigpit na nakasabunot sa kanyang makapal na buhok. Sa isang mabilis ngunit banayad na galaw, hinawi niya ang natitirang piraso ng tela na nakaharang sa aking katawan. Marahan niyang ibinuka ang aking mga binti, tuluyang inilalantad ang aking kahinaan sa kanyang naniningkit at madidilim na mga mata. Tumingala siya saglit para salubungin ang paningin ko, isang pilyo ngunit puno ng pagsambang ngiti ang sumilay sa kanyang labi bago niya ibinaba ang kanyang mukha. Napasinghap ako nang tuluyan niyang angkinin ang aking hiyas. "Dom..." nanghihinang usal ko, pilit na inaabot ang bedsheet para makakapit. Walang pag-aalinlangan at walang sawa niyang kinain ang aking p********e. Ang bawat haplos ng kanyang dila, ang bawat paghigop at paghalik niya sa pinakasensitibong bahagi ko ay nagpapadala ng matinding kuryente sa buong sistema ko. Magaling si Dominic sa negosyo, pero pagdating sa ganitong bagay, isa siyang ganap na maestro. Alam niya kung saan ididiin, kung kailan bibilisan, at kung paano ako tuluyang wawasakin sa sarap. Naghalo ang aming mga halinghing sa loob ng tahimik at marangyang master suite ng Aether Prime. Nang maramdaman niyang nanginginig na ang aking mga hita at malapit na akong bumigay, bigla siyang umangat. Mabilis niyang hinubad ang sarili niyang mga damit. Bumungad sa akin ang perpekto at matipunong katawan ng bilyonaryong nagmamay-ari sa akin. Pumosisyon siya sa pagitan ng aking mga binti. Hinawakan niya nang mahigpit ang aking baywang, at sa isang maingat ngunit mariing baon, naramdaman ko ang tuluyang pagpasok niya sa aking kaloob-looban. Napapikit ako nang mariin habang pinupuno niya ang aking pagkatao. Tumingala siya, umawang ang mga labi habang ninanamnam ang matinding init na sumalubong sa kanya. "Cataleya... God, you feel so good," paos na bulong niya, inilalapit ang mukha niya sa akin upang angkinin muli ang aking mga labi. Nagsimula siyang gumalaw. Sa simula ay mabagal at malalim, pinaparamdam sa akin ang bawat pulgada ng kanyang pag-aari. Ngunit habang tumatagal, pabilis nang pabilis at palakas nang palakas ang kanyang mga bayo. Sumabay ako sa indayog ng kanyang katawan, ibinabaon ang aking mga kuko sa kanyang malapad na likod. Ang bawat pagtama ng aming mga balat ay lumilikha ng tunog na lalong nagpapainit sa gabi. "Dom! Ahh..." Wala na akong pakialam kung marinig man kami ng crew sa labas, kahit na alam kong soundproof ang kwartong ito. "You’re mine, Cataleya. Always mine," ungol niya, ang mga mata ay puno ng matinding pagnanasa. Mas lalo niyang binilisan ang kanyang galaw. Ramdam na ramdam ko ang pag-igting ng kanyang mga kalamnan. Para kaming mga bituin na malapit nang sumabog. Sa isang huling, pinakamalakas na baon, sabay naming narating ang rurok. Napasigaw ako sa tindi ng kaligayahang yumanig sa aking buong katawan, kasabay ng pag-ungol ni Dominic habang ibinubuhos ang kanyang maiinit na binhi sa pinakaloob ko. Bumagsak siya sa ibabaw ko, humihingal at naliligo sa sarili naming pawis. Matapos ang ilang sandali, marahan siyang gumilid at hinila ako palapit sa kanyang dibdib, niyakap ako nang mahigpit habang hinahalikan ang tuktok ng aking ulo. ANG mainit at payapang katahimikan sa loob ng suite ay biglang nabasag ng matalim na pag-ring ng kanyang cellphone. Napaigtad ako nang bahagya. Naramdaman ko ang pagbuntong-hininga ni Dominic sa tabi ko bago niya dahan-dahang inalis ang pagkakayakap sa akin. Kinuha niya ang tshirt niya at isinuot ito, bago lumingon sa akin para tulungan akong bumangon. "One second," malumanay na sabi niya habang inaalalayan akong tumayo para makapagdamit. Tumango lang ako, kinukuha ang nagkalat kong mga damit sa sahig. Ngunit nang ibaling ko ang paningin ko sa side table kung saan nakapatong ang umiilaw niyang cellphone, parang umurong lahat ng dugo ko pabalik sa puso ko. Lumiwanag sa screen ang isang pangalan na pamilyar na pamilyar sa akin. Nathalie. Parang may malamig na kamay na biglang sumakal sa akin. Si Nathalie—ang childhood friend ni Dominic, na hindi ko mapantayan. Sinundan ko ng tingin si Dominic nang damputin niya ang kanyang cellphone. Wala na ang malambing at nag-aapoy na lalaking kasama ko kanina; bumalik na ang malamig at seryosong bilyonaryo. "Speak," walang emosyong sagot niya sa kabilang linya. Ilang segundong tumahimik ang kwarto habang nakikinig siya. Nakita ko kung paano nag-igting ang panga niya at kung paano kumunot ang kanyang noo. "Ok, I got it," mabilis niyang sagot bago pinatay ang tawag. Pagkaharap niya sa akin, nagmamadali na siyang kumuha ng panibagong damit mula sa closet ng eroplano. Ang mga galaw niya ay kalkulado, mabilis, at halatang balisa. "Faster, Cataleya," mariing utos niya habang sinusuot ang kanyang mamahaling relo. Hindi na siya makatingin nang diretso sa mga mata ko. Nilunok ko ang pait na biglang namuo sa lalamunan ko at binilisan ang pag-aayos sa sarili ko. Pagkababa namin mula sa Aether Prime, sumalubong agad sa amin ang malamig na hangin ng madaling-araw sa private hangar ng NAIA. Nakapamulsa si Dominic, nakatingin sa malayo na tila ba naiwan na sa eroplano ang presensya ko. "Go home," bigla niyang sabi nang hindi man lang lumilingon sa akin. Napamaang ako. Parang may pumalo sa dibdib ko sa tindi ng sakit. Napatitig ako sa malapad niyang likod. Go home? Ganoon na lang ba iyon? Doon ko tuluyang na-realize ang mapait na katotohanan. Pupuntahan niya si Nathalie. Ano nga ba naman ang laban ko sa isang Nathalie? Siya ang may hawak ng titulo. Si Nathalie lang naman ang palaging inuuna niya—at ako? Kahit gaano pa kaperpekto ang oras namin kanina, palagi lang akong pangalawa. Tiningnan ko ang orasan sa phone ko. It’s 3:00 in the morning. Paano niya ako inaasahang umuwi nang mag-isa sa ganitong oras? Gusto kong sumigaw, gusto kong magreklamo, pero hindi ako makapagsalita sa sobrang bigat ng sama ng loob na nakadagan sa dibdib ko. Maya-maya pa, isang pamilyar at nakakasilaw na headlight ang lumapit sa amin. Pumarada sa mismong harapan namin ang kanyang midnight-black Rolls-Royce Phantom. Agad na bumaba ang kanyang driver at personal bodyguard na si Saul para pagbuksan siya ng pinto. Pero bago pa man makapasok si Dominic, lumingon siya kay Saul. "Get out. Find her a ride," malamig na utos ni Dominic kay Saul, sabay turo sa akin gamit ang nguso niya. Umawang ang mga labi ko. Iniisip niya bang magta-taxi ang highest-paid model ng kumpanya niya nang alas-tres ng madaling araw? O maghihintay sa padalang sasakyan habang siya ay nagmamadaling umalis? Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nilapitan ko siya, binalewala ang presensya ni Saul. "Dom..." nanghihina pero umaasang tawag ko. "Can you drop me home instead? Please?" Tiningnan niya ako, ngunit parang pader ang mga mata niya—walang emosyon. Ibinaling niya ang tingin pabalik sa kanyang tauhan. "Saul, I said find her a ride. Make sure she gets home safe," ulit niya, mas may diin at awtoridad ngayon. Tumulo ang isang butil ng luha na kanina ko pa pinipigilan. Mapakla akong ngumiti, ramdam ang pamamanhid ng buo kong pagkatao. "From one call from Nathalie, you can't wait to push me away," nanginginig ang boses na sumbat ko sa kanya. Natigilan siya saglit. Nakita ko ang bahagyang paggalaw ng kanyang panga, isang palatandaan na tinamaan siya sa sinabi ko. Titig na titig siya sa mga mata kong nagbabadyang maluha, pero sa huli, pinili niya pa ring umiwas. Wala siyang sinabing kahit ano. Pumasok siya sa loob ng Rolls-Royce at pabalagbag na isinara ang pinto. Sa isang iglap, umarangkada ang mamahaling sasakyan, iniiwan akong nakatayo sa malamig na semento ng hangar kasama si Saul. Nanginginig ang mga kamay ko habang nakakuyom, hindi dahil sa malamig na simoy ng hangin sa hangar, kundi sa matinding panggigigil ko kay Dominic. Nakatitig lang ako sa kawalan kung saan naglaho ang kanyang sasakyan. Unti-unting napalitan ng poot ang sakit na namumuo sa dibdib ko. Bakit ba palagi na lang ganito? Kahit kailan, sa tuwing papasok si Nathalie sa eksena, awtomatikong nabubura ang halaga ko. Ano bang meron sa kanila ni Nathalie? Marahil ay naramdaman ni Saul ang nagbabagang tensyon at galit na pumapalibot sa akin. Tahimik siyang lumapit, ang kanyang tindig ay nananatiling pormal at propesyonal, pero may bahagyang pag-aalangan sa boses niya nang basagin niya ang katahimikan. "Ms. Cataleya..." panimula ni Saul, pilit na pinapanatili ang respeto sa kanyang tono. "Sir Dominic is worried about you. He asked me to look after you and make sure you get home safely." Matalim kong nilingon si Saul. Kung nakamamatay lang ang tingin, kanina pa siguro siya bumulagta sa semento. Hindi ko alam kung nagpapatawa ba siya o sadyang bulag lang sa katotohanan dahil tauhan siya ni Dominic. "Worried?" Puno ng sarkasmo ang mapaklang tawa na kumawala sa mga labi ko. "Paano mo nasabing nag-aalala ang kumag na 'yun sa akin, Saul? Tell me." Hindi siya nakasagot. Nakayuko lang siya nang bahagya, hindi makasalubong ang nag-aapoy kong mga mata. "Isang tawag lang... Isang tawag lang mula kay Nathalie, iniwan na niya ako dito sa labas nang alas-tres ng madaling-araw!" Tumaas ang boses ko, hindi na alintana kung may ibang makarinig sa amin. "Kung talagang nag-aalala siya, hindi niya ako itataboy na parang aso na pwede niyang iwan kung kailan niya gusto. Kaya huwag mong sabihin sa akin na nag-aalala siya, dahil pareho nating alam kung sino lang ang mahalaga sa boss mo." Huminga nang malalim si Saul. Alam kong wala siyang kasalanan; sumusunod lang siya sa utos ng bilyonaryong CEO na nagpapasweldo sa kanya. Pero sa mga oras na ito, kailangan ko ng mapagbubuntungan ng galit. "I'll arrange a premium private car for you right away, Ms. Cataleya," mahinahong sagot ni Saul, iniiwasan na lang na sagutin ang mga sumbat ko. Kinuha niya ang kanyang telepono at mabilis na nag-dial. Napapikit ako nang mariin at humalukipkip, pinipigilang pumatak ang mga luha ng pagkapahiya at galit. Hinding-hindi na ako iiyak para sa isang Dominic Vaughn.