At para bang nakiki ayon ang mundo, at biglang pumatak ang mga ulan.
Walang natitinag sa amin ni Achilles, nanatili kaming nakatayo sa gitna ng kawalan. Mataas na bundok at kitang kita ang city lights. Perfect view pero paano pa namin ma a appreciate kung pareho kaming parang sasabog na ang pakiramdam.
"Achilles." Mahina kong sambit, nakakaramdam na ako ng kaba at takot ngunit alam ko sa sarili ko na ito na yung tamang oras.
Nanatiling matigas at nakatitig lamang si Achilles sa akin.
Nag simula na rin akong mag tanong ng kung ano ano sakanya. At ni isa ay wala akong nakuhang sagot.
“Ano ba? Hindi ka mag sasalita? Ganon nalang ulit yon?” Natatawa kong sambit habang nag pipigil ng iyak sa kaniyang harapan.
I am fúcking mad.
Ang hirap intindihin, hindi ko alam saan o paano ako mag sisi
