Napaluha kaagad ako pagbukas pa lang ng pintuan ng simbahan. Hindi ko mapigilan ang ang aking pag-iyak habang pinagmamasdan si Chantle na papalapit sa akin. Sa wakas, pagkatapos ng mahabang paghihintay ko sa kanya, sa simbahan rin ang hantungan namin. Para bang binibiyak ang puso ko ngayon dahil sa galak na nararamdaman.
Hindi ito panaginip, 'di ba? Totoong ikakasal na ako kay Chantle... sa nag-iisang babaeng mahal ko.
Sinalubong siya ni Tita Jess at Tito William. Pinilit talaga ni Tito na makapaglakad kahit na nahihirapan para maihatid sa altar si Chantle. They were walking very slowly, each step makes my heart flutter.
"Finally..." sambit ko sa aking sarili. Marahan kong pinunasan ang mga luha ko gamit ang panyo. Mukhang nakita naman ni Daddy ang ginawa ko kaya tinapik niya ang aking
