CHAPTER 29
Ang pagsara ng gate ang siyang naging hudyat sa akin para bumalik sa aking katinuan. Basam-basa ang aking mukha sa aking luha. Nanikip ang aking dibdib. Parang sandaling huminto ang t***k ng aking puso. Tumayo ako. Kailangan ko siyang habulin. Pipigilan ko siya. Sigurado akong hindi si Zanjo ang dapat mawala sa akin. Hindi ko na kakayaning muli siyang mawala sa akin. Iba yung tindi ng naramdaman kong sakit nang tumalikod siya at tuluyan na niya akong isinuko sa laban. Mabilis ang aking mga paa sa paghakbang hanggang sa paglabas ko sa gate. Tinawag ko si Zanjo ngunit wala na siya sa daan. Nakita ko ang pag-alis na taxi. Tumakbo ako. Hindi ko alintana ang malakas na buhos ng ulan. Isinisigaw ko ang pangalan ni Zanjo. Nakalayo na ang taxi ngunit hindi pa din ako sumuko sa paghabol
