Chapter 37
"Blindly"
“Juancho, kaya ba hindi mo ako pinakilala sa mga magulang mo dahil ayaw nila sa akin.” I’ve been wanting to ask that.
“Saan papunta ang usapang ‘to Santina?” He asked sternly. “What exactly my mother told you?”
I am contemplating if I should tell him. Naghihintay siya sa sagot ko kaya napabuntong na lang ako at nagyuko ng tingin.
“Ang sabi niya, hindi na daw niya kailangang takotin akong lumayo sa’yo kasi ikaw na mismo ang mangiiwan sa akin… kapag… k-kapag sawa ka na sa a-akin.” Pumiyok na ako. Nagsisimula na namang mamuo ang luha ko.
His mother is right. Hindi nga ba it’s all just a game, I am just a passing fancy, an easy victim because I am naïve at iniwan na nga niya ako. Ako lang naman ang ipinagpipilitan pa ang sarili ko.
Umigting ang pan
