NANG bumukas ang pinto ng silid ay kaagad na napatingin doon si Sakura. Ang nag-aalalang mukha ng kaniyang Ate Sora ang bumungad sa kaniya habang kasama nito ang bunso nilang kapatid na si Haru.
“Ate?” nagtatakang sambit niya.
“Kapatid!” nagmamadali pa itong lumapit sa hospital bed upang lapitan siya. Kaagad siya nitong niyakap nang mahigpit at sinuri ang kaniyang katawan. “How are you? Oh, God! I was so scared nang magkausap kami ni mama kaninang umaga. Saktong kalalapag lang ng eroplano na sinakyan ko pabalik dito dahil may meeting kami ng boss ko sa Cebu.” Kaagad na saad nito sa kaniya habang hawak-hawak nito ang kaniyang mga palad.
Hindi lamang sa hitsura nito mababakas ang labis na pag-aalala para sa kaniya, maging sa mga kamay nitong labis din ang nanginginig.
Tipid siyang ngumi
