An Unlikely Pair
957 Words
ESTEE POINT OF VIEW
Akala ko pagkatapos ng eksena naming iyon sa ulan, tapos na ang lahat. Akala ko, baka isang mabilis na pangyayari lang 'yon — parang pagdaan ng hangin sa tag-init.
Pero ilang araw lang ang lumipas, nagsimula nang may kakaibang nangyayari sa paligid ko.
Una, may bouquet ng sunflower sa desk ko sa faculty room — walang pangalan, walang card, pero halatang mahal dahil sobrang fresh pa kahit tirik ang araw.
Pangalawa, isang beses pauwi na ako, may nag-aabang sa labas ng school gate — isang itim na sasakyan, parehong kulay at model ng nakita ko noon, pero hindi ako lumapit. Nilakasan ko na lang loob ko maglakad diretso sa jeepney terminal.
Ang problema, hindi siya tumigil.
Tuwing matatapos ang klase ko, lagi ko na lang siyang naaabutan. Minsan nakatayo lang, nakasandal sa kotse niya, parang nag-aabang. Minsan naman, tila nakatanaw lang sa akin mula sa malayo. Hindi ko man nakikita palagi ang mukha niya dahil minsan naka-shades siya, pero ramdam ko… siya 'yon.
At isang gabi, hindi na ako nakatakas.
"Miss Teacher," tawag niya sa akin habang naglalakad ako pa-uwi, dala ang mabigat kong bag na puno ng exam papers.
Pamilyar na boses. Pamilyar na lamig sa hangin. Napalingon ako, at ayun siya — nakangiti, parang walang inaalalang problema sa mundo.
"Um... hello po," sabi ko, sabay yuko. Hindi ko alam kung paano ako magre-react. Lalo na’t may mga co-teachers akong pasimpleng sumisilip sa bintana.
"May dala ka pa?" tanong niya habang naglakad palapit, hawak ang bag ko bago ko pa man napigilang ibigay.
"Ay, hindi na po, kaya ko na—"
"Kaya mo, pero bakit hindi ko tutulungan?" sabay kindat niya.
Napalunok ako. Diyos ko, hindi ako prepared dito.
Naglakad kami sa tabi ng kalsada, habang siya tahimik lang na bitbit ang bag ko. Hindi ko maipaliwanag pero sa bawat hakbang, parang may hinihila siya sa puso ko. Hindi siya nagsasalita, pero hindi awkward. In fact, parang ang natural lang ng presence niya.
Hanggang sa hindi ko na kinaya. "Sir, ah, salamat po talaga nung last time. Pero... bakit po kayo nandito?" deretsong tanong ko.
Tumigil siya sa paglalakad at hinarap ako.
"Pwede ba kitang yayain mag-kape?" tanong niya, casual pero may halong pakiusap sa tono.
Parang napako ako sa kinatatayuan ko.
Kape? With him? Baka ini-imagine ko lang?
"Sir, hindi po ako basta sumasama sa hindi ko kilala," depensa ko, kahit ang lakas ng kabog ng dibdib ko.
Ngumiti siya, 'yung tipong hindi mo matanggihan.
"Alec. Alec Monteverde." Inabot niya ang kamay niya sa akin, formal na formal, para bang nagmi-meeting kami ng principal.
Napatingin ako sa kamay niya. Malinis, malapad, at may suot na simple pero mukhang mamahaling relo.
Dahan-dahan kong inabot ang kamay ko. "Estee... Estee Laxamana po."
At doon siya muling ngumiti. Para bang alam na niya ang pangalan ko mula pa noon.
"Sige na, Estee. Isang kape lang. Walang malisya," pilyong sabi niya.
Hindi ko alam kung anong sumapi sa akin pero tumango ako. Maybe out of curiosity. Maybe kasi gusto ko ring malaman kung anong meron sa lalaking 'to na pilit pumapasok sa simple kong mundo.
Pumunta kami sa isang maliit na coffee shop malapit sa school — hindi fancy, hindi intimidating. Napansin kong si Alec, kahit obvious na sanay sa mga sosyal na lugar, walang reklamo kahit medyo luma at simple lang ang shop.
Umorder siya ng dalawang brewed coffee at isang cheesecake. Ako naman, hindi makatingin ng diresto.
"So... Alec Monteverde," panimula ko habang nilalaro ang tasa ko. "Hindi naman po kayo taga-rito, diba?"
Tumango siya. "Hindi. Pero matagal ko nang gustong dumaan dito."
Napakunot noo ako. "Bakit naman po?"
Tumawa siya ng mahina. "Kasi dati, may nakita akong babae sa park dito... naglalaro kasama ang mga bata."
Napatigil ako. Ako kaya 'yon?
"She was laughing. Sobrang saya niya. Walang pakialam sa paligid. Noong nakita ko siya, alam kong gusto ko siyang makilala," tuloy niya.
Parang biglang umigting ang t***k ng puso ko. Kasi ilang buwan na ang nakakaraan, after school hours, madalas akong dumaan sa park at makipaglaro sa mga bata ng mga kapitbahay naming mahihirap.
Paminsan-minsan, nagdadala pa ako ng pagkain para sa kanila.
"So... hinanap n'yo siya?" tanong ko, pilit pinapakalma ang sarili ko.
"Oo," sagot niya, diretso ang tingin. "At ikaw pala 'yon."
Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman. Kilala niya ako? Matagal na?
"Pero bakit?" hindi ko mapigilang tanungin.
"Simple lang," sagot niya, bahagyang yumuko at sinulyapan ako. "You looked like... everything I didn't know I needed."
Parang biglang naging mali ang hangin sa coffee shop. Hindi ako makahinga.
Hindi ako sanay sa ganitong klaseng atensyon. Hindi ako sanay sa ganitong klase ng tao — isang lalaking halatang galing sa ibang mundo, mundo ng pera, karangyaan, habang ako... simpleng teacher lang, halos hindi nga makasabay sa mga latest gadgets sa faculty room.
"Alec... hindi ko alam kung anong iniisip mo pero... we're too different," sabi ko nang mahinahon, pero firm.
Ngumiti siya, parang hindi natitinag.
"Kung pareho tayo ng mundo, boring 'yon. Gusto ko ikaw, Estee. At hindi ako titigil hangga’t hindi mo ako pinapayagang pumasok sa mundo mo."
Nag-init ang pisngi ko. Hindi dahil sa kilig, kundi sa halo-halong emosyon.
Hindi ko siya kayang paniwalaan agad. Hindi ko kayang ibigay agad ang tiwala ko — hindi sa isang lalaking, kahit pa gwapo at mabait, hindi ko talaga kilala.
Pero sa mga mata niya, nakikita ko ang determinasyon. Hindi 'yon basta trip lang. Hindi 'yon basta biro.
Hindi ko alam kung matatakot ba ako o matutunaw. Pero isang bagay ang sigurado: sa unang pagkakataon, may lalaking hindi ko inaasahan... at hindi ko rin matakasan.
Kahit gusto ko mang umiwas, kahit gusto ko mang pigilan ang sarili ko... paano kung siya pala ang hindi ko inaasahang tadhana?
- Writer
