SIMON'S POV:
NANGUNOTNOO ako na napakatahimik ng silid na kinaroroonan ko. Gumalaw ako at muntik pang mahulog na ikinadilat ko at nagising ang diwa. Nagtataka akong naigala ang paningin dahil nasa loob ako ng kotse at hindi. . . sa hospital!
“Nasaan ako?” usal ko na naigala ang paningin.
Madilim na at wala akong ibang nakikitang kabahayan sa paligid. Nasa mataas na bahagi kami ng daan at sa harapan ko, bangin na ang dulo no'n. Napalunok ako na makita si Noah na nakatayo sa harapan. Nakasandal siya sa hood nitong kotse. Itong ilaw lang ng kotse mula sa headlights ang nagsisilbing liwanag dito sa kinaroroonan namin.
Bumaba ako. Nagtataka at kung bakit narito kami ni Noah. Tanaw naman dito ang kailawan ng syudad pero tiyak kong nakalabas na kami nito ng syudad. Napahalukipkip ako na umi
