Sinfully, Yours

KABANATA 003

ALTHEA MENDEZ'S POV

8:00 pm ng gabi.

Nakatayo ako sa harap ng isang matangkad na condominium sa gitna ng Makati. Ang Versaille Residences. Isa sa pinakamahal na condominium sa buong lungsod. Kitang-kita ang karangyaan kahit sa labas pa lang. May mga fountain, hardin, at mga guwardiyang naka-uniporme na parang sundalo, talagang nakatayo sa kanilang pwesto.

Tiningnan ko ang cellphone ko. May text si Lander kanina.

"Versaille Residences, Tower A, 45th floor. 8:30 PM. Huwag kang male late."

At ngayon, 8:10 pa lang, nandito na ako. Hindi dahil gusto kong dumating nang maaga, kundi dahil hindi ako makatulog mula kaninang umalis ako sa opisina niya. Paulit-ulit kong iniisip ang kasunduan namin.

Isang taon. Ang katawan ko. Ang oras ko. Lahat ng meron ako.

Kapalit ng kalayaan ni Brent.

Kapalit ng tulong na hindi ko alam kung paano ko hihingin sa iba.

Napabuntong hininga ako bago pumasok.

"Ma’am, saan po?" tanong ng guard sa lobby.

"Tower A po. 45th floor."

Agad nagbago ang ekspresyon ng guard. Parang may kislap sa mata niya na hindi ko maunawaan. O baka ako lang ang nag-iisip ng kung anu-ano.

"I.D. po, Ma’am."

Kinuha ko ang I.D. ko mula sa bag at ibinigay sa kanya. Tiningnan niya ito, tiningnan ako, at tumango.

"Sige po, Ma’am. Diretso lang po kayo sa elevator. Kailangan po ng key card para umakyat sa 45th floor. Nandiyan na po siguro si Mr. Montero para tanggapin kayo."

Tumango ako at naglakad papunta sa elevator.

Nang makapasok ako, napansin kong may key card slot nga sa loob. Hindi ako makakaakyat kung wala akong card. Kaya tumayo lang ako roon, hindi alam ang gagawin.

Biglang bumukas ang pinto.

May pumasok na lalaki. Mga 40 anyos siguro. Naka coat and tie. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

"Anong floor mo, Ma’am?" tanong niya.

"45th floor po."

Tumaas ang kilay niya. "Ah. Kay Mr. Montero?"

Napalunok ako. "Opo."

Ngumiti siya, pero hindi ko alam kung anong klaseng ngiti iyon. "Ako na bahala. 45th floor din ako."

Sinenyas niya ang elevator na umakyat. At sa loob ng ilang segundo, naramdaman ko ang titig niya sa akin. Hindi naman bastos, pero may kung anong nakakakilabot.

Pagdating sa 45th floor, sabay kaming lumabas. Tiningnan niya ako.

"Sa dulo iyan. Yung may malaking pinto. Ingat."

"Salamat po."

At umalis na siya sa kabilang direksyon.

Tumayo ako sa harap ng pinto. Napakalaki nito. Itim na itim. May golden knob. At sa gitna, nakaukit ang letrang "M".

Napalunok ako.

Dahan-dahan akong kumatok.

Ilang segundo ang lumipas. Wala pang sumasagot.

Kumatok ulit ako.

At biglang bumukas ang pinto.

At doon ko siya nakita.

Nakabihis na si Lander ngayon. Naka gray na t-shirt na kita ang porma ng katawan niya. Yung klase ng katawan na alam mong pinaghirapan sa gym. At itim na jogging pants. Nakayapak. Basa pa ang buhok niya, parang bagong ligo.

Tumingin siya sa akin. Walang emosyon sa mukha.

"Come inside," aniya.

Tumango ako at pumasok.

Sobrang laki ng penthouse niya. Hindi ko alam kung saan ako titingin. May malaking sala na may sofa na parang ulap ang lambot. May malaking TV na kasing laki ng pader. May bar sa gilid na puno ng mga bote ng alak. May hagdan pa pataas sa second floor. At sa gilid, may malaking bintana na kita ang buong skyline ng Makati. Napakaganda.

"Wow," hindi ko napigilang sabi.

"Is this your first time here?" tanong niya.

Tumango ako. "Opo."

Umupo siya sa sofa. Hindi niya ako inalok na umupo, pero kusa akong umupo sa kabilang sofa.

"Would you like a drink?" tanong niya.

"Hindi na po, salamat."

Tumango siya. At sandaling tumahimik.

Tiningnan ko siya. Tiningnan niya ako. At sa katahimikang iyon, parang lumalakas ang t***k ng puso ko.

"Do you know why you're here, Althea?" tanong niya.

Napalunok ako. "Opo."

"Then tell me."

Nagulat ako. "Ano pong sasabihin ko?"

"Tell me why you're here," ulit niya. "I want to hear it from you."

Napayuko ako. Kinakabahan. Pero pinilit kong magsalita.

"Nandito po ako para sa tulong na kailangan ko. Para kay Brent."

"And what is the price?"

Mas lalo akong napayuko. "Ang sarili ko po. Sa loob ng isang taon."

Tumango siya. At tumayo.

Naglakad siya palapit sa bintana, nakatalikod sa akin.

"Althea, let me ask you something. And I want the truth."

"Opo."

Lumingon siya sa akin. Seryoso ang mukha.

"Do you want to do this?"

Natigilan ako.

"Ano pong ibig ninyong sabihin?"

"Do you really want this? To make a deal with me? To give yourself to me?" diretsong tanong niya.

Hindi ako nakasagot agad.

"Because if you don't, you can leave right now," aniya. "I won't force you. That’s not who I am."

Nanlaki ang mata ko. "Pero si Brent."

"Let Brent fend for himself," malamig na sagot niya. "His recklessness and the way he treated you are not my problem."

Napailing ako. "Pero kailangan ko siyang tulungan."

"Why?"

Tanong niya na parang totoo niyang hindi maintindihan.

"Why do you still want to help him? He hurt you. He lied to you. He treated you like a fool. Why do you still need to save him?"

Tumulo ang luha ko bago ko pa mapigilan.

"Dahil asawa ko siya," nanginginig kong sabi.

"And what has he done to deserve that title?" mariin niyang tanong. "Answer me, Althea. What has Brent done to make him worthy of your sacrifice?"

Hindi ako makasagot.

Kasi wala naman akong maisip.

Wala.

Tumulo lang ang luha ko nang tuloy-tuloy.

Lumapit si Lander sa akin. Dahan-dahan. Hanggang sa tumayo siya sa harapan ko. Umupo siya sa coffee table para maging kapantay ko.

Hinawakan niya ang kamay ko. Mainit ang palad niya. At sa pagkakataong iyon, sa simpleng haplos na iyon, may kakaiba akong naramdaman.

"Althea, look at me."

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin.

Nakatingin siya sa akin. Pero iba ang tingin niya ngayon. Hindi iyon yung tingin ng negosyanteng gusto ng deal. Hindi iyon yung tingin ng lalaking gusto lang ng katawan.

Iyon ay tingin ng isang taong nagmamalasakit.

"I won't force you," mahina niyang sabi. "If you don't want to, just leave. You owe me nothing. If you want to go, fine. Let your husband rot in jail. That’s his decision, not yours."

Umiling ako. "Hindi ko po kaya."

"You can't what? Let him go?" tanong niya. "Or you can't face the fact that you still love him despite how undeserving he is?"

Natigilan ako.

Tama siya.

Mahal ko pa rin si Brent. Kahit anong sakit na ibigay niya sa akin, mahal ko pa rin siya. Kahit gaano karaming beses niya akong lokohin, mahal ko pa rin siya. Kahit gaano karaming pasa ang ibigay niya sa akin, mahal ko pa rin siya.

At ang pagmamahal na iyon ang dahilan kung bakit nandito ako ngayon. Handang ibigay ang sarili ko sa ibang lalaki.

"Opo," bulong ko. "Mahal ko siya."

Hindi kumibo si Lander.

Pero nakita ko ang pagkurap ng mga mata niya. Parang may kung anong emosyon na dumaan. Sakit? Pangungulila? Hindi ko alam.

"Even with how he treated you?" tanong niya.

Tumango ako. "Kahit ganyan siya."

Bumuntong hininga siya. Tumayo siya at bumalik sa pagkakatayo sa harap ng bintana.

Sandaling tumahimik.

"Althea, I have one more question," aniya nang hindi lumilingon.

"Opo."

"If I told you that I wanted you, and not just your body, would you believe me?"

Nanlaki ang mata ko.

"Ano pong ibig ninyong sabihin?"

Hindi siya sumagot agad. Bumaling siya sa akin, at sa pagkakataong ito, kitang-kita ko ang sakit sa mga mata niya.

"I was at your wedding with Brent," mahina niyang simula. "Standing on the side, holding a glass of champagne, watching you. I saw how beautiful you were. I saw your smile. I saw the joy in your eyes."

Hindi ako makagalaw.

"And I also saw how Brent let you go without a second thought. I saw how he left you on the sidelines while he drank with his friends. I saw how he forgot you on your own wedding day."

Tumulo ang luha ko.

"I told myself back then, what a waste," patuloy niya. "Such a beautiful woman. You ended up with the wrong man. If it were me, I wouldn't leave you. If it were me, I would take care of you. If it were me, I would never hurt you."

"Lander."

Lumapit siya sa akin. Umupo ulit sa harapan ko. Hinawakan ang dalawang kamay ko.

"That's why when you came to my office earlier, I knew it," aniya. "I knew the day would come when you’d ask for my help. I just didn't know when. But I waited."

"Bakit po?"

"Because I like you, Althea. Since the very beginning. And I knew this was the only way I could have you. Not the right way. Not the honorable way. But this. A deal. A sin."

Napaiyak ako ng todo.

"I'm sorry," bulong niya. "I’m sorry this is how I thought of doing it. But I couldn't stand seeing you in pain anymore. I couldn't stand seeing your husband treating you like dirt. I wanted you closer to me. I wanted to protect you. Even if it’s wrong."

"Lander."

"So I'll ask you again," aniya, hinawakan ang mukha ko at pinunasan ang luha ko. "Do you want to do this? Or do you want to leave?"

Tiningnan ko siya sa mata.

Sa unang pagkakataon, nakita ko siya nang totoo. Hindi ang makapangyarihang negosyante. Hindi ang malamig na pinsan ni Brent. Hindi ang lalaking may kahilingang kahalayan.

Kundi ang lalaking may pusong nasasaktan din. May pusong naghihintay. May pusong handang magmahal kahit sa maling paraan.

At sa sandaling iyon, may nagbago sa akin.

Hindi ko alam kung ano. Pero alam kong hindi na ako magiging pareho pagkatapos ng gabing ito.

"Gusto ko po," bulong ko.

Tumitig siya sa akin. "Are you sure?"

Tumango ako. "Sigurado po ako."

Ngumiti siya. Hindi iyon yung ngiting negosyante kanina. Iyon ay totoong ngiti. Malambot. Masaya. At may kung anong kislap sa mata niya na nagpapainit ng puso ko.

Tumayo siya at inilahad ang kamay sa akin.

"Alright. Come."

Hinawakan ko ang kamay niya. Hinila niya ako paakyat sa hagdan.

At habang umaakyat kami, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na ginagawa ko ito para kay Brent. Para sa asawa ko. Para sa lalaking mahal ko.

Pero sa totoo lang, hindi na ako sigurado kung para kanino ba talaga.

Pagdating namin sa kwarto niya, napahinto ako.

Ang laki. May malaking kama sa gitna na parang ulap ang lambot. May mga ilaw na dim. May bintana na kita ang buong lungsod. At ang lamig ng hangin dahil sa aircon.

"Are you nervous?" tanong niya.

Tumango ako.

Hinarap niya ako. Hinawakan ang magkabila kong balikat.

"Althea, I want you to know," aniya. "I won't force you into anything. If there’s something you don't want to do, just tell me. I’ll stop. I promise."

Napalunok ako. "Opo."

"Just make sure you really want this," aniya. "Because once we start, there’s no turning back."

Tumango ako.

"Gusto ko po," mahina kong sabi.

Ngumiti siya.

At dahan-dahan niyang hinalikan ang noo ko.

Napapikit ako. Ang lambot ng labi niya. Ang bango niya. At ang init ng hininga niya sa balat ko.

Sunod niyang hinalikan ang pisngi ko. Ang kabilang pisngi. Ang ilong ko. At sa wakas, ang labi ko.

Sa una ay magaan lang. Parang nag-tatanong. Parang hinihingi ang permiso ko.

At nang hindi ako umiwas, lalo niyang hinigpitan ang halik.

At doon, sa unang pagkakataon sa buhay ko, naramdaman ko ang ibig sabihin ng totoong halik. Hindi yung pilit. Hindi yung bastos. Hindi yung parang tungkulin lang.

Kundi yung halik na may pagmamahal. May pag-aalaga. May pagnanasang hindi lang para sa sarili.

Nang humiwalay siya, hinihingal na kami pareho.

"You're beautiful, Althea," bulong niya. "So beautiful."

Namula ako.

Hinawakan niya ang zipper ng bestida ko. "May I?"

Tumango ako.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang zipper. At naramdaman ko ang lamig ng hangin sa likod ko. Nang tuluyang matanggal ang bestida, nahulog ito sa sahig.

Nakatingin siya sa akin. Sa mga mata ko, sa leeg ko, sa dibdib kong kita sa bra, sa bewang ko.

"You're truly beautiful," bulong niya.

At hinalikan niya ulit ako. Mas mahigpit ngayon. Mas madamdamin.

Ramdam ko ang mga kamay niya sa likod ko, marahang hinahaplos ang balat ko. Mainit ang palad niya. At sa bawat dampi niya, parang may kuryenteng dumadaloy sa buong katawan ko.

Hinalikan niya ang leeg ko. Ang balikat ko. At dahan-dahan siyang lumuhod sa harapan ko, hinalikan ang tiyan ko sa ibabaw pa ng bra.

Napasinghap ako.

"Lander."

Tumingin siya sa akin. "Does it feel good?"

Tumango ako, hinihingal na.

Ngumiti siya. At hinawakan ang bra ko. "Can I take this off?"

Tumango ulit ako.

At dahan-dahan niyang tinanggal ang bra ko. Nang matanggal ito at tumambad sa kanya ang dibdib ko, napahinga siya nang malalim.

"So beautiful," bulong niya. "Like a painting."

At hinalikan niya ang dibdib ko.

Napasinghap ako ng malakas. Hindi ko napigilan ang sarili ko. Ang sarap. Sobrang sarap. Hindi ko alam na ganito pala ang pakiramdam. Hindi ko alam na may ganito palang klaseng haplos.

Dahan-dahan niya akong inihiga sa kama. At sunod-sunod ang halik niya sa katawan ko. Sa leeg. Sa dibdib. Sa tiyan. Hanggang sa marating niya ang bandang puson ko.

Napapitlag ako.

"Are you okay?" tanong niya.

Tumango ako, hinihingal.

Ngumiti siya. At hinawakan ang panty ko. "Is this okay?"

"Opo."

At dahan-dahan niyang ibinaba ang panty ko. Ngayon ay hubad na hubad na ako sa harapan niya. Ramdam ko ang hiya, pero higit doon ay ang kakaibang init na kumakalat sa buong katawan ko.

Tumayo siya at hinubad ang t-shirt niya. Napasinghap ako nang makita ang katawan niya. Ang laki ng dibdib niya. May tattoo sa braso. At ang abs niya ay kitang-kita.

Sunod niyang hinubad ang jogging pants. At naiwan siyang naka-boxer short.

At doon ko nakita.

Kitang kita ang bukol sa boxer niya na tila ba galit na galit. Naninigas at naghihintay. Sunod-sunod ang paglunok ko nang hilahin niya pababa ang boxer at tumambad sa akin ang kahabaan ng p*********i niya.

Napakalaki. Napakahaba. At kitang kita ang ugat nito.

"You like the view?" nakangising tanong niya.

Namula ako at napaiwas ng tingin.

Pero hinawakan niya ang mukha ko at ibinalik sa kanya.

"Look at me, Althea. I want to see you while we do this."

Tumango ako.

At dahan-dahan siyang pumaibabaw sa akin.

Ramdam ko ang bigat ng katawan niya. Ang init. At ang pagsagi ng p*********i niya sa hita ko.

Hinalikan niya ako. Mahaba. Malalim. At naramdaman ko ang kamay niya na dumausdos pababa, hanggang sa marating ang pinakasentro ko.

Napasinghap ako nang maramdaman ang daliri niya na marahang pumasok.

"You're so wet," bulong niya sa tenga ko. "Do you want this?"

"Opo," hingal kong sagot.

At dahan-dahan niyang idinikit ang sarili niya sa akin. Ramdam ko ang init. Ang laki. Ang bigat.

"Are you ready?" tanong niya.

Tumango ako.

At dahan-dahan siyang pumasok.

Napasinghap ako ng malakas. Napakapit ako sa braso niya. Ang sarap. Sobrang sarap. Hindi ko alam na ganito pala dapat. Hindi ko alam na may ganito palang klaseng pakiramdam.

Dahan-dahan siyang gumalaw. Pasok at labas. Pasok at labas. Sinasabayan ang bawat ungol ko, ang bawat hingal ko.

"Does it feel good?" tanong niya.

"Opo. Ang sarap," halos maiyak kong sagot.

Ngumiti siya. At binilisan niya ang paggalaw.

"Ahhh... Lander." Hindi ko napigilang sumigaw sa sarap.

"Just scream," aniya, hinihingal na rin. "I want to hear you."

At hindi ko napigilan ang sarili ko. Sumigaw ako. Umungol ako. At sa bawat hagod niya, para akong lumulutang sa ulap.

Hanggang sa dumating ang punto na hindi ko na kaya.

"Lander, I think I’m going to come."

"Let's do it together," aniya, binilisan pa lalo. "I’m close too. Together, Althea."

At sa bilang ng tatlo, sabay kaming sumabog.

Napasigaw ako nang malakas. Naramdaman ko ang init na pumuno sa akin habang nilalabasan siya. At sabay kaming huminga nang malalim, pawisan, hingal na hingal, pero sobrang saya.

Hinalikan niya ako sa noo. Sa pisngi. Sa labi.

"Thank you," bulong niya.

Hindi ako nakasagot. Hihimatayin pa rin ako sa sarap.

Dahan-dahan siyang tumabi sa akin. Hinila ako palapit sa kanya. At niyakap ako nang mahigpit.

"I want to hold you like this always," bulong niya. "Even if it’s just for this year, I want you to feel how a man should love you."

At sa yakap na iyon, sa init ng katawan niya, sa t***k ng puso niya na para bang sinasabayan ang t***k ng puso ko, naramdaman ko ang isang bagay na hindi ko dapat maramdaman.

Ligaya.

Sa mga bisig ng lalaking hindi ko asawa.

At sa sandaling iyon, alam kong magiging mahaba ang isang taon na ito. Hindi dahil mahirap, kundi dahil sa bawat araw na lumilipas, baka unti-unti ko nang makalimutan kung bakit ako nandito sa simula pa lang.

Nakatulala ako sa kisame habang yakap-yakap ako ni Lander. Hindi ako makapaniwala sa nangyari. Hindi ako makapaniwala na nagawa ko iyon. Hindi ako makapaniwala na may ganito palang pakiramdam.

"Althea," bulong ni Lander.

"Opo?"

"Don't worry," aniya. "I won't fail you. I will keep our deal. Brent will get out of prison."

Tumango ako. Pero sa totoo lang, hindi ko na alam kung para kanino ko ba ginawa ito o para sa akin na.

"And one more thing," dugtong niya. "From now on, you’re under my protection. No one will hurt you again. No one will make you cry. I won't allow it."

Napapikit ako.

Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nakaramdam ako ng seguridad. Nakaramdam ako ng kaligtasan. Nakaramdam ako ng pagmamahal na hindi ko alam na kaya pala ibigay ng ibang tao.

At kahit alam kong mali, kahit alam kong kasalanan ito, hindi ko mapigilang mag-enjoy sa sandaling ito.

Sa mga bisig ni Lander Montero.

Sa lalaking hindi ko asawa.

Pero sa lalaking nagparamdam sa akin kung ano ang tunay na ligaya.

Kinabukasan ng umaga, nagising akong mag-isa sa kama.

May note sa tabi ko.

"I went ahead to the office. I have a meeting. There's food in the kitchen. Enjoy. I’ll text you later. - L"

Napangiti ako. Hindi ko alam kung bakit ako napangiti. Pero ginawa ko iyon.

Tumayo ako at naglakad papuntang kitchen. At doon ko nakita ang table na puno ng pagkain. Hindi ko alam kung saan galing iyon. Pero alam kong si Lander ang nagpagawa noon.

Habang kumakain ako, biglang nag-ring ang phone ko.

Si Brent.

Napalunok ako bago sumagot.

"Hello?"

"Althea!" sigaw niya sa kabilang linya. "May nagsabi sa akin na may maglalabas daw sa akin! May abogado na raw ako! Ikaw ba gumawa niyon? Saan ka nakakuha ng pera?"

Natigilan ako.

Hindi ko alam kung paano sasagutin.

"Humingi lang po ako ng tulong," mahinang sabi ko.

"Kanino? Saan?" sunod-sunod na tanong niya.

"Wag mo na muna itanong, Brent. Basta lalabas ka na. Magkikita na lang tayo."

Sandaling tumahimik si Brent.

"Althea," aniya, at sa boses niya ay may bahid ng pagdududa. "Wala ka namang ginawang kahalayan para mailabas ako, 'di ba?"

Nanlamig ang buo kong katawan.

"Ano po? Wala!"

"Sabi ko, wala ka namang ginawang kahalayan, 'di ba? Kasi kung may ginawa ka, papatayin ko kayong dalawa ng lalaking 'yan."

Napapikit ako nang mariin.

Hindi siya nagbago.

Kahit nasa piitan siya, kahit ako ang nagpapalaya sa kanya, ganito pa rin siya mag-isip. Ganito pa rin siya magsalita.

"Wala, Brent," malamig kong sagot. "Wala akong ginawang kahalayan."

"Sigurado ka?"

"Opo."

Bumuntong hininga siya. "Sige. Pero paglabas ko, gusto kong malaman kung sino ang tumulong sa iyo. At kung anong naging kapalit."

"Basta."

Ibaba ko ang phone at napahawak sa lamesa.

Ang bigat ng pakiramdam ko.

Dapat ba akong matuwa na lalabas na siya? O dapat ba akong matakot?

At bakit sa isip ko, si Lander ang iniisip ko ngayon? Hindi si Brent.

Bakit ang yakap ni Lander ang hinahanap-hanap ko? Hindi ang mga bisig ng asawa ko?

Napailing ako at pinilit na itaboy ang mga isipang iyon. Isang taon lang ito. Kasunduan lang ito. Hindi ito totoo.

Hindi pwede maging totoo.

Pero bakit ganito kasakit?