Ang aking unang halik kay Archie ay nasundan pa. At sa pang-ilang beses kong pag-abot sa kaniyang mga labi sa tuwing pinatitigil ng trapiko ang aming sasakyan ay napapamura na lamang siya. Hindi ko naman mapigilan ang sarili ko. Para bang may kung anong bagong lasa akong natuklasan na sa mga labi lamang ni Archie pwede matikman. Nakakaadik. Hindi pwedeng hindi tikman ulit at hindi rin pwedeng hanggang tikim lamang. Dapat ay memoryahin at sambahin.
Akala ko ay iyon na ang malapit kong ginagawa kaso ay natauhan na lamang ako nang makitang nasa ibang daan na pala kami. Kahit naman kasi maluwag ang Kamaynilaan, ang kabisado kong ruta ay iyong papunta at pabalik ng school galing sa bahay ng mga Delgado.
“A-Archie? Saan tayo pupunta…” Umawang ang aking mga labi, tinitingala ang mga bagong taas
