“Napakalaki kong tanga, Clara. Isa akong napakalaking tanga na nag-iikot dito sa school natin,” ani Rodel.
Tumaas ang aking kilay. “At bakit mo naman nasabi iyan?”
“Dahil hinayaan pa kitang mawala sa tabi ko. Nasa akin na ang pinakamaganda, pinakamabait at pinakamatalinong babaeng nakilala ko pero dahil sa katangahan ko ay nagawa niya pa rin akong iwan.”
“Bilang kaibigan,” pagtatama ko. “Nasa tabi mo ako bilang kaibigan at… dahil sa katangahan mo ay nagawa kitang iwan… bilang isang kaibigan.”
Pumikit nang mariin si Rodel. Para bang sa bawat pagbanggit ko ng salitang iyon – ang kaibigan – ay nasusugatan siya. Pero pagkalipas ng ilang segundo ay binuksan din niya ang mga matang mariin man ang tingin sa akin ay marunong din palang magpakumbaba.
“Kung sana ay nilawakan ko lang ang pag-iis
