Busy ako magscroll sa f*******: habang nakataas ang mga paa sa lamesa dito sa aming balkonahe. Bumalik na rin ako dito sa manila sa bahay namin ni jay matapos ang kasal ni mary at liam.
And now i feel all alone. Again.
The feeling of not necessarily sad, but the feeling of emptiness. That is what i am now.
May sariling nang buhay si mary, i'm really happy for her, truly. It's just, wala na akong mapupuntahan o masasabihan kapag gusto ko kumuwala sa ganitong pakiramdam. Ayoko naman na dumagdag pa sa iisipan nya. Hindi na ako bata.
Mukhang kailangan ko na harapin ang totoong buhay, wala nang matatakbuhan at kailangan ko na harapin ang katotohanan. Katotohanan na makukulong na ako habang buhay na puno nang kalungkutan.
Kailan ba ako sumaya? Yung totoong saya. Hanggang sa naisip ko sya, m
