KABANATA 18
“Hi.” Bati niya sa akin, simple pero may bigat. Isang salita lang, pero tumama sa dibdib ko parang isang maliit na kidlat. Napatingin ako sa kanya, at ang puso ko ay kumabog nang parang gusto nang tumalon palabas ng dibdib ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong ngumiti o tumahimik lang, kaya napangiti lang ako ng kaunti, bahagyang nagkakahiya.
“You… hi,” bahagya kong nasagot, halatang nanginginig ang boses ko. Ang mga mata niya ay nakatingin sa akin ng direkta, intense pero hindi nakakatakot, parang may halo ng curiosity at concern. Sa bawat segundo ng pagtitig niya sa akin, naramdaman ko ang init sa loob ng katawan ko. Ang mga simpleng salita niya ay tila may double meaning, at hindi ko alam kung paano ko i-handle ang damdaming iyon.
Naupo kami sa mesa, ang liwanag ng umaga
