KABANATA 19
“Stop crying, Ali,” ang mahinhin ngunit firm na boses ni Riel, habang unti-unti niyang iniabot ang braso para hawakan ang balikat ko. Ang init ng presensya niya ay parang kumakapit sa akin, pinapawi ang unang alon ng luha at kaba na nararamdaman ko. Pero kahit pa sinasabi niya iyon, ramdam ko na hindi basta-basta mawawala ang lungkot na bumabalot sa puso ko.
“Two days na lang,” bumulong ko, halos hindi marinig ang sariling boses. Dalawang araw lang… dalawang araw para maramdaman ang bawat titig, bawat hawak, bawat salita, bawat kiliti sa puso ko na para bang umiikot sa hangin ng Spain. Dalawang araw para tanggapin ang bawat sandali at ilagay sa memorya, dahil alam kong pagkatapos nito, babalik na ako sa realidad—sa Pinas, sa buhay na may limitasyon, sa buhay na may asawa, sa
