Chapter 8

1824 Words
Bumalik kaming lahat sa Paaralan at dumeretso kami sa classrom ni Sir Raikko. "Sasusunod huwag na kayo babalik doon dahil kapag malaman ito ng mga officials sa paaralan, hindi kayo makakalibas ng madali."  For the rest of the minutes, nagsesermon lang si Sir Raikko.  Si Sherry naman, nagkuha siya ng first aid kit at ginamit ito sa sugat ni Arthur.  I just sighed at umupo sa upuan.  "Bakit ba kayo napunta sa lugar na'yon?" Tanong ni Sir Raikko. "I was curious, so I followed Arthur. Hindi ko alam na pupunta pala siya don." I looked at Arthur and said; "So totoo pala ang balita na delinquent ka? Although ang cheap mo naman na pagka delinquent. Nabugbog ka ng todo. Mabuti nalang di nabasag mukha mo." I crossed my arms. "Pumunta lang naman ako doon para sabihin sa kanila na ayaw ko na masali sa gulo nila at ayaw ko na maging parte sa grupo nila. Pero hindi nila tinggap yun and they beat me up."  I rolled my eyes. "Natural hindi sila papayag. Ang rami niyo ng pinagsamahan at gulong ginawa. What made you think na papayag sila ng ganun ganun nalang?"  Arthur was just silent and Sir Raikko spoke; "Tama na yan. Ang importante hindi kana babalik doon. Do your best to avoid them at all cost. You cannot fail now." "Oo naman. I'm determined to finish school quickly." Arthur replied  "That's enough for now. Let's all go home. Pasalamat ka at Saturday bukas. Hindi makita ng mga guro ang sugat sa mukha mo." Sabi ni Sir Raikko "Pero Kuya, let me stay in your house for now. Papatayin ako ng magulang ko!"  "Ayoko." Sir Raikko said bluntly with a straight face.  "Kuya naman! Ngayon lang talaga. Please?"  Kahit anong mamakaawang gawin ni Arthur, Sir Raikko still declined.  "Ang sama mo naman Kuya! Hindi ka nakakatulong." "Ah talaga? Should I just tell the principal about what happened?"  "Wag Kuya! Joke lang yun. Ang bait ko kaya." Bawi ni Arthur.  Sherry went to me. "Ok ka lang ba Jiane?"  "Oo naman. Bakit naman hindi. Heto ako o, no bruises." I showed her my face.  "Well that's good." Sherry's phone vibrates, and after looking at it, she bid farewell since her parents wanted her to go home now.  "Magtatagal ka pa ba Jiane? I can take you home."  "Huwag na Sherry. My driver will come." I smiled "Okay. I'm sorry but I really need to go. I still need to go somewhere tomorrow and I need to prepare myself."  Sherry hugged me and before leaving, she made an eye contact with Sir Raikko for a sec and left.  "I guess ako rin. I'll just have my first day in your tutor class on Monday. See you." Arthur left also.  Now, that's only left is me and Sir Raikko.  "I never knew you're good in fighting." Sir Raikko said.  I smiled  "Cool, aren't I? I can teach you some moves if you want." "I don't need you to do that. I'm also good at one. Don't think so highly of yourself."  "Alright. I'm just joking ok?"  "Just don't involve yourself with those things. Delikado. Lalong-lalo na at nag struggle ka sa grades mo. Kung mahuli ka ng mga guro na nakikipag-away sa kanto ay malilintikan ka talaga. Your parents will surely get mad at you."  I just smiled.  "That won't happen. I've done various things and they don't react."  "Ano sabi mo? Stop murmuring, hindi kita naririnig." "Ah, wala sir." I looked at my watch  "My driver arrived already. Its time." I looked at him and smiled.  "See you on Monday sir." I waved at him with a smile. I was about to leave pero he held my arm.  "Bakit po?"  Tanong ko. I raised the sleeve of my uniform and saw my arm bleeding a bit. "You got wounded."  I pulled my arm "No, its okay. Hindi naman masakit sir. In fact, I did not notice."  Sir Raikko did not listen and grabbed my hand a little bit and sat on a chair while picking up the first aid kit.  I watched him dressing up my wound.  "There done." Binitawan na niya ako and he returned the stuff he used at the kit. "Sir, I really Li-" "You can leave now."  Sir Raikko stood up and left the room bringing the aid kit.  I just sighed heavily.  Kinuha ko ang bag ko at agad nang umalis.  Pag dating ng umaga, "Ahh, my arm hurts." Umalis ako sa kama and headed straight to the bathroom. I went to the dining room and ate the breakfast that's been served.  Suprisingly, sumabay sa'kin si Mama.  "Good morning Ma." "Good morning Jiane."  Tahimik lang kaming kumain. Walang tanungan kung ano na ang nangyayari sa buhay namin.  "Its been a long time na sabay tayo kumain, Ma." "Oo nga. Pasensya na, busy sa trabaho. Palagi nalang kami wala sa bahay ng Papa mo." I just smiled and nodded.  "I forgot to tell you, You dad will be back this 5 PM and we will have a dinner at a 5 star hotel. Wala ka namang plans for this day right?" "Wala naman po Ma." "Good. Then You better prepare for it. Its been so long that we had dinner together."  "Pero, why all of the sudden Ma?"  "A friend of your father wanted to meet for a business meeting. Tama rin dahil gusto ka niya makilala. He had a son."  Huminto ako sa pag kain at ibinaba ang kutsara at tinidor.  "Ma, kung fix marriage ato, ayaw ko."  "Bakit hindi? Hindi mo pa nga nakita ang anak ng Chairman. Who knows, it will fit your taste." "Gusto ko na ako ang humanap ng aasawahin ko."  "I never said na papakasalan mo ang anak niya. All I wanted to happen is that, be good to his son so you can be  in their good terms. And with that, we won't be having problems with our current transactions. If tapos na tayo sa dito, edi you can ignore him and leave him. Simple as that." "Ma. Grabe ka naman. Lahat nalang ba sa'yo at kay Papa ay business? Wala na kayong pake sa mararamdaman ng mga tao na nakapaligid sa inyo?'  "Wala akong ideya sa mga sinasabi mo, but this is for your future, Jiane. It doesn't matter. No strings attached." "Ngayon na ngalang tayo nag kausap ng maayos tapos business pa rin ang inisip ninyo? Can't we just talk about normal things?" "Normal things? Hindi ba toh normal? If it weren't for this business then you wouldn't be where you are right now." I rolled my eyes and sighed in disbelief.  "Aren't you going to ask if how am I doing? kung ok lang ba ako? kamusta na ako sa school?" "Is that important? As long as you graduate then that's fine. But it will be better if you get a degree." Tumahimik lang ako at nakatitig sa sahig. Pinunasan ni Mama ang kanyang labi at tumayo. "Basta wag mong kalimutan na pumunta mamayang gabi. Make sure you look presentable." Yun ang huli niyang sinabi at umalis na siya.  I exhaled deeply and went to my room. Hindi ko alam kung bakit ako na iirita na since bata palang ako, ganito nalang palagi. Parang hindi na ako nasanay.  Kinuha ko ang phone ko and messaged Sherry. Gusto ko pumunta sa kanya dahil siya lang ang nakaiintindi ng sitwasyon ko.  Ilang minuto na ang nagdaan, hindi pa rin siya nag reply. "Ang tagal niya yata nag reply. Busy pa kaya siya? She did say na may gagawin sila ngayon ng family niya." I offed my phone and decided to pick what to wear for tonight.  Sa totoo lang, I really thought na mag didinner kami ngayong gabi for the sake of not being together all the time. I was really disappointed na meeting nanaman toh for new business partners. Pagdating ng gabi, I went to the reserved seat and everyone's in there.  I greeted them all and sat beside this Chairman's son.  Wala masyadong nangyari and we all just ate and talked about business.  Hanggan sa nagtanong ang anak ng Chairman na si Rio.  I told him kung saan ako nag-aaral and my basic life story. "My son Rio, actually schooled in an elite school in Manila. He's first in class and very athletic. He's also one of the best students in that school. Ikaw Jiane? What's your performance?" I looked at him. "Well, ok lang naman po. Just average." "It seems like you need to work more on your grades then, Jiane. Huwag palagi gala ng gala." Sabi ni Papa sabay halakhak nila mama at sa kausap nila.  I just drank my wine in silence.  I felt my bag vibrates and I picked my phone.  Nag reply na si Sherry sabing;  Sorry Jiane. I was busy the whole day. I'm sorry dahil ngayon ko lang nabasa text mo.  I just got home. You ok? Wala ako sa mood mag reply kaya I just turned my phone off.  I don't like where I am and I want to leave. "Excuse me, but I need to use the bathroom." Tumayo ako at umalis.  Habang papaalis na ako, parang may nakita akong pamilyar ang features ng katawan. "Si Sir Raikko ba yun?"  I was curious so I followed that man.  I ended up arriving at an another restaurant sa hotel.  Tama ang hinala ko, si Sir Raikko nga iyon at kasama niya ang pamilya niya yata.  Sumilip ako ng konti at sa pag galaw ko upang maka silip, nakita ko na nandoon si Sherry.  My eyes went wide at hindi ako nakapanilawa sa nakita ko.  Ano ang ginagawa ni Sherry diyan? Wala naman siyang business with them diba? Gabito ba sila ka close ni Sir na nag dinner pa sila kasama ang pamilya niya? Diba sabi niya na nasa bahay na siya? I picked up my phone and messaged her, asking where she is. Nakita ko na tiningnan niya ang cellphone niya at hindi man lang nagreply.  Sila naba ni Sir Raikko? Or close acquaintance?  Pero wala naman siyang sinabi tungkol sa kanya. Alam din ni Sherry na gusto ko si Sir Raikko. Why didn't she tell me? Naalala ko tuloy ang nangyari kahapon na kailangan na niyang umalis dahil may kikitain siya ngayon. I never knew na si Sir Raikko pala yon. I also remembered na nag eye contact sila kahapon.  I'm pissed by this. I want to ask them both directly.  Habang nag mamasid ako, nilapitan ako ng isang waiter at nagtanong kung gusto ko bang pumasok at kumain. I told him na hindi kaya sinabihan niya ako na kailangan ko na umalis dahil baka makakaabala ako ng customers.  I decided to went out and sat on a couch in the hotel loby para makita ko if paalis naba si Sir Raikko. If makita ko siya, then I'll talk to him to clarify things out and to tell him I like him. 
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD