I was crying in silent and have no energy to get out. Buong gabi akong umiyak at hindi kumain. Wala akong gana at parang bumagsak ang buong katawan at isip ko. Gusto ko lang na matulog at ayaw kong magpa-esturbo sa kanila. Panay ang pasok ni Diego kagabi para makakain ako, pero nagkukunwari akong tulog at walang imik sa kanya.
Nakatulog na ako at nang magising kay maga ang mga mata ko at wala pa rin akong gana sa sarili. I felt so tired, hopeless and so broken in life. Pakiramdam ko pinaglalaruan ako ng tadhana dahil sa lahat ng nangyayari sa akin.
"Saraid?"
Ang mahinang boses ni Diego ito at rinig ko ang pagbukas ng pinto.
"Hindi ka pa ba babangon? Hapon na hoy. Alas dos na ng hapon. Kumain ka na nga," bahagyang upo niya sa gilid ng kama. Ramdam ko ito dahil nasa paanan na bahagi ko
