“You okay?” Tanong ni Tito habang nagtatabas kami ng mga kumakapal na damo.
Ngumiti ako at dali-daling tumango. It’s been months but I don’t feel any regret. Masaya ako sa kung anong meron kami ngayon. Kaya okay lang, kahit sabihin pang naging usap-usapan na sa bayan iyong pagkakaroon namin ng relasyon ni Tito. I don’t care. Wala na rin ako roon.
“Pasensya ka na ah...” biglang sabi ni Tito habang sumisilong kami para lang muna magpahinga.
Napalingon tuloy ako sa kanya at umiling. Bakit ba humihingi ito ng kapatawaran? Gayong ginusto ko rin naman ito.
“Kung hindi—“
“Tito, stop it. Ginusto ko rin naman ‘to kaya okay lang talaga. Alam kong darating din ang panahon na kakarmahin tayo pero alam mong hindi ko pinagsisihan na sumama sa’yo.”
Malungkot itong ngumiti. Naiintindihan ko rin iyon
