THIRTY-ONE: Never
Napasinghap ako nang marinig ang boses ng pilotong nagsasabi na trenta minuto na lamang at lalapag na kami sa Davao International Airport. Ang bilis talaga ng pagdaan ng panahon. Parang kailan lang. Parang kailan lang noong lulan din ako ng eroplano at papuntang Maynila para mag-process ng papers ko for working abroad. I could still remember the time when I cried my heart out habang nakasakay sa eroplano. Halo-halo na kasi ang naramdaman ko noon. Puro kalungkutan at sakit ang nangibabaw. Nalulungkot ako dahil kailangan kong iwanan ang pamilya ko. Nalulungkot ako dahil kailangan kong umalis ng bansa at talikuran ang lahat. But I had to. I was so lost before. I lost myself. And moving to other country was my only way to survive. I asked my brother to help me get out of this country the soo
- Writer
