Chapter 32
I was awake 2am in the morning. Nagc-crave ako ng pakwan— na walang buto. I was devastated when there was no watermelon in the refrigerator. Naiiyak pa ako kasi— pakiramdam ko ang sama sama ng loob kong wala akong makita. Kaya sinubukan kong tawagan si Marcious. Pero hindi sumasagot— patuloy lang ako sa pagtawag hanggang sa sumagot niya. Para akong tangang umiiyak sa gilid ng refrigerator. I'm so helpless right now. I want it so bad. "P-please, answer it." pagmamakaawa ko rito, kasi nagr-ring naman. Hanggang sa biglang sumagot ito. Parang lumundag ang puso ko sa tuwa. Finally! Akala ko naman— pati sa kanya magkakaroon ako ng sama ng loob sa araw na ito. Dahil kung magkakaroon man ako— sasapakin ko siya. "Hello." napahinto naman ako dahil sa boses na narinig ko. Bahagyang natigil ang
- Writer
