Love and War (OS#2)

Chapter 5

The smell of elegance unfolded when I started opening the door. Soft lighting and the murmur of conversation created a sophisticated ambiance. This place has a clearly refined taste.

I'm a little bit comfortable, but still manage. I really this kind of moment.

Humugot ako ng malalim na paghinga bago ipagpatuloy ang paglalakad. Isang magandang bati ang bumungad sa'kin galing sa employee.

"Good morning, Ma'am. How can I help you? Do you have any reservations?" magalang na usal nito. He wears a beautiful smile at me.

"Good morning. Yes, I'm with Mr. Smith." tone with respect.

He gently nodded at me. "This way, Ma'am." saad nito.

Nakasunod lang ako sa kanya. Everyone is quietly having good times with their own tables.

Nagdalawang isip pa ako kung susundin ko si Papa, o hindi na lang. But I still followed him, kahit ang bigat sa kalooban ko. I hope this is the f*****g last time, that I will going to do this.

Ilang beses na din kasi itong nangyari. Kung kani-kanino niya ako sini-set-up na anak ng business partner niya. Pero madalas hindi ko ito sinisipot. Dahil alam ko naman na ang dahilan niya— to expand and money.

Kaya hindi kami magkasundo, dahil sa prinsipyo niya. Pero gustong gusto ni Brenda at iyong kapatid kong hilaw na si Saina. Bukod sa sunod sila sa luho. Alam nilang secured ang buhay nila dahil doon.

Kaya ang toxic ng culture about doon. Bawal bang mainlove ang hindi magkaparehas ng estado? Money cannot buy everything you desire.

Tanaw mula sa nilalakaran namin ang isang lalaki, he is quite drinking coffee. Ang tindig niya ay lalaking-lalaki. His body is bulky, and has fine features.

When I stuck my eyes on him. Someone blinked at my head. What the hell?

Hindi ko namalayan na umalis na iyong sumama sa'kin. Magkasalubong ang tingin namin. His gray eyes captured my attention, such beautiful eyes.

"Good morning, Lady." usal nito sa'kin. His deep voice.

"Good morning, Mr. Smith." pormal kong usal rito.

He just smiled at me. "Too formal." usal niya.

Tumayo siya para hilahin ang uupuan ko. His smell was so manly. At matangkad din siya.

"You were, Wayne?" saad ko rito.

"Yeah!" usal nito sa'kin.

I had no idea about this. Ang sabi lang ni Papa pumunta ako dito para sa lalaking ito. Pero habang tumatagal parang nakakapansin ako ng kakaiba.

"I'm Sierra." pakilala ko rito. Para maging formal kahit paano--- kinamayan ko siya.

"Nice name!" saad nito sa'kin.

He offered me to take an order. Kaya naman tahimik akong nagtingin. He called a waiter to get our orders.

"Anything to add?" magalang na usal ng waiter.

"Nothing, but thank you." usal ni Wayne.

Tumango naman ng mabilis ang waiter. " Just wait for your orders, Ma'am and Sir."

After, no one tries to talk. Kaya tinuon ko lang ang atensyon ko sa magandang tanawin sa baba. Nakapwesto kasi kami sa giling ng glass wall, at nasa 15th floor kami ngayon.

The place is not only for restaurants, but a place where you can do everything. Iba din ang nagdesinyo ng hotel na ito, bursting so elegant.

"Are you uncomfortable in my presence?

Napaangat naman ang ulo ko dahil doon. Nakatuon lang ang tingin nito sa'kin.

"Hindi naman." mahinang usal ko rito.

Umayos ako ng upo at binaba ko ang phone ko. Paano ko ba siya dapat kausapin? Hindi naman siya tulad ni Marcious na kaya kong barahin o sungitan. Wait! Bakit naisingit iyong walanghiyang lalaki iyon?

"Talaga ba?" muli nitong tanong sa'kin.

Tumango lang ako rito. "Oo, hindi ko alam paano ka kakausapin." usal ko rito.

His lips draw a little smile. "You don't have to force yourself.. If this is your first time?" malumanay na usal nito.

Umiling ako. "Hindi naman." sabi ko rito.

"But your parents— push you to do this." deretsang usal nito.

Kaya hindi ko maiwasan mapatitig sa kanya. "Ha?" tanging lumabas lang sa bibig ko.

"You look so naive, Lady." usal nito. And heard his little chuckles.

Napayuko naman ako dahil roon. "H-hindi no." depensa ko rito.

"Just chill and enjoy. I am not going to do things that might hurt you or what." saad nito.

Muli kong inangat ang ulo ko para tignan siya. I look so surprised by his words. Kasi karamihan sa mga napuntahan kong date iba ang trato nila sa mga babae.

"T-thank you." tanging nasabi ko.

After a minute, dumating na din iyong food namin. At muling naging tahimik ang table namin. Kung kanina hindi ako medyo kabado pa ko at uncomfortable ngayon naiibsan na dahil sa pinakita niyang behavior.

From what I observed, his gesture was so manly. Ang nakikita ko sa kanya ay sila Marcious, mukhang habulin din ito ng babae. At handa ang mga babaeng lumuhod sa harapan nila.

Tanging tunog ng kurbyertos ang maririnig sa pagitan na'ming dalawa. Pero may pagkakataon na sinisilip ko siya, at madalas nagtatama ang mga mata namin.

"Hope you enjoy it though we don't even talk." biro nito sa'kin.

Napangiwi naman ako dahil roon. "Sakto lang.." usal nito sa'kin.

Sabay kaming lumabas ng restaurant. Gusto ko na sanang magpaalam pero may biglang kinausap ito sa telepono.

"Yes, papunta na ko." usal nito agad.

Hindi ko naman maiwasan mapatitig sa kanya. May nangyari kaya? Pero mukhang hindi naman siya bother.

"Something wrong?" usal ko rito.

Umiling naman siya sa'kin at ngumiti. "Wala naman, Miss Sierra. I have to go-- hope we see each other again." usal nito.

Napatigil naman ako sa dapat kong i-response sa kanya. Pero mukhang nakuha naman niya sa tingin ko sa kanya.

"I-I hope.." sabi ko rito.

Tumango ito at tuluyan ng umalis. Ang tagal kong napatitig bago magpunta sa kotse ko. Pero--- akala ko magiging maayos na ang araw ko hindi pa pala.

Dahil makakasalubong ko ang kapatid kong pinaglihi sa tuko kung makakapit kay Sebastian. Pero kita ko ang maasim na reaction ng lalaki sa hilaw kong kapatid. Bagay naman sila-- bagay silang maging mag-amo tapos katulong si Saina. Opps!

"Ow! you are here pala, Big sister." maarteng usal nito.

I rolled my eyes. Akala mo naman kinaganda niya ang ganoong reaksyon.

"Hindi-- hologram ko lang ito." pabalang kong usal rito.

Napangiwi naman ito sa'kin. Nahagip naman ng mata ko ang titig sa'kin ni Sebastian. Pero pinagsawalang bahala ko lang iyon, bagkus naglakad lang ako tuloy tuloy.

Hindi naman ganoon katagal ang date naming dalawa. Kaya nagdesisyon na lang akong dumaan sa shop ko.

"Good afternoon, Ma'am." usal ni Karen.

"Good afternoon din. Kumusta?" saad ko rito.

Siya ang nasa counter ngayon. "Okay naman po nai-deliver na po iyong ibang orders, Ma'am. Tumawag po pala iyong naggagawa doon sa pangalawang shop niyo sa may Tagaytay." sabi nito.

Binaba ko sa counter ang bag ko. "Anong sabi?" usal ko rito.

"Wala naman pong sinabi, Ma'am. Kasi gusto ka niya pong makausap." tumango naman ako rito.

Umalis ako doon at sa may waiting area ako umupo. I called the contractor.

"Good afternoon, Ma'am... We tried our best po--- pero pinatigil pa din po." bungad niyang usal sa'kin.

Naguguluhan ako dahil sa sinabi niya. "What are you saying, Mr. Obedoza." usal ko rito.

"Pumunta po dito iyong pinagbilhan niyo ng lupa, sabi niya po ibabalik na niya iyong paunang bayad niyo dahil may bumili na ng lupa na cash." usal nito.

Hindi ko maiwasan mapataas ng boses. "Ano? Sino iyong bumili ng lupa?"

"Ma'am... Si Saina De Guzman po." saad nito sa'kin.

Natigilan ako roon, at muli na namang nabuhay ang inis at galit ko sa hilaw kong kapatid. Dahil sa inis ko nagpasya na akong umuwi hindi ko nagawang magpaalam kila Karen.

Alam ko nagsasaya siya ngayon, tinalo na naman niya ako. f**k! Parang gusto ko siyang saktan ngayon. Anong bang problema niya? Ganoon ba siya ka insecure para pati business ko pakialaman niya?

Pag-uwi ko ng bahay sakto naman nasa sala siya at mukhang masayang masaya. Dahil sa tindi ng galit ko mabilisa kong nagtungo sa pwesto niya at malakas siyang sinampal.

Nagulat ito sa ginawa ko. "W-what the hell!" usal nito. Muli ko siyang sinampal.

"You f*****g bitch... Wala ka talagang magawa sa buhay mo pati negosyo ko pinakialaman mo." galit na usal ko.

Sapo-sapo niya ang pisngi na nasampal ko. Kita kong nasasaktan siya pero wala akong pakialam.

"Sierra!" malakas na tawag ni Papa sa'kin.

Mabilis naman kumilos si Saina para puntahan si Papa. Nanatili akong nakalikod.

"Baby, what happened to you?" nag-aalalang usal ng Mama niya. I smirks.

I heard now her cries. "S-she slapped me twice." ang arte talaga.

Paglingon ko sumalubong ang malakas na sampal sa'kin ni Papa. Ang inis ko ay nadagdagan ng sakit.

"Ano na naman kalokohan ito, Sierra?" galit na usal nito.

Natawa ako dahil doon habang sapo ko ang sinampal nito. "Kalokohan? Mukha ako na naman lalabas na mali dito."

Galit na galit ang mga mata nito. " How dare you to slap, Saina." galit na usal ng Mama ni Saina.

"She deserved that." usal ko.

Biglang humiyaw si Papa. "Sierra, enough!" saad nito.

"Kayo ang tumigil--- did you know. That your f*****g daughter, pinakialaman ang business ko.. Tang-ina! wala akong pakialam kung hindi niyo ko tratuhin ng tama pero huwag niya pakialaman ang business ko. Dahil wala kayong ambag doon." hindi ko mapigilan sumabog dahil doon.

Pero imbes na pakinggan.. Muli akong nakatanggap ng sampal. Kaya parang mamanhid na ang pisngi ko. Sapo-sapo ko na ito ngayon. At may takas na luha na tumulo.

"Sierra, stop. Kasalanan mo iyan kung nakinig ka lang na huwag mong ituloy iyan." saad ni Papa sa'kin.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig dahil doon. At parang pinipiga ang puso ko. Ang galit nilang mga titig ay lalong sinasaksak ang pagkatao ko. Kung kanina ang tapang ko nabalot ito ng pangamba at kahihiyan.

Bakit ganoon? Ako iyong ginawan ng mali pero ako ang nagdudusa pa din. Iniwan nila akong mag-isa doon at nakarinig ako ng iba't ibang masasakit na salita.

Parang nauubusan ako ng hininga dahil roon.

"Another glass." bagsak ko sa shot glass na hawak ko.

Kahit sobrang ingay sa loob ng bar. Hindi ko ngayon ito alintana. Ang gusto ko mawala lahat ng agam agam ko. Kaya hindi man ako siguro, gusto kong mapakalango.

Humahangod ang init at pait ng alak sa lalamunan mo. Pero nagbibigay ito kakaibang init.

Nang makaramdam ako ng hilo, dinala ako ng paa ko sa gitna ng mga taong nagsasayaw. Wala na akong pakialam sa mga pasimpleng tanggis nila sa'kin. Pagod na pagod na ko. Gusto kong mawala lahat ng sakit na nararamdaman ko.

May humaplos sa likudan mo pababa sa bewang ko. Kinilabutan ako dahil doon dahil sa matinding epekto ng alak. Nawawalan ako ng pakialam sa pwedeng mangyari.

Pero nagulat ako ng may humila sa'kin. At narinig ko ang mahinang pagmumura nito.

"Fuck." usal nito.

Bumangga ako sa matigas nito katawan. Kaya bahagya ako natawa.

"H-hi." saad mo rito.

Lights are dancing, but I am still seeing his reaction. His face does not look happy.

"What the hell are you doing here?" galit na usal nito.

Inangkla ko naman ang braso ko rito at tinitigan siya. Nawawala ako sa katinuan dahil sa alak.

"Shh! quiet!" saad ko rito.

I put my finger in his lip. His face folded a bit. Marahan niya itong tinanggal.

"You should go home now, Sierra." saad nito.

Pero umiling ako sa kanya. "I don't want to go home." usal ko rito. Tumingkayad ako para bigyan siya ng halik. At naglalaki ang mga mata nito. "I don't want to go home because--- I want you to take me home, Sebastian. Please!" I didn't wait him to react. I grabbed his head and kissed him so deeply.

_______________________________________

hi ka-redears, thank you. Happy READING kaWETness 💙