Chapter 30
Sa paglipas ng ilang araw, bumalik bumalik ako sa routine kong bahay at trabaho lang. Hinayaan ko kang mapagod ang sarili. Sa daming nangyari sa nagdaang linggo, kahit pa-paano nakita kong tumawa at ngumiti ang sarili ko. It is enough for all those I've got. Pero iniisip ko kung totoo ba lahat ng iyon. Kasi kung hahayaan kong maging masaya ang sarili ko— ang daming hindi magagandang nangyayari na nagpapakita na hindi ko deserve tumawa o magimg masayang. Kaya tuwing sobrang saya ko pakiramdam ko alam kong may kapalit na matinding lungkot iyon. "Good morning, Attorney. Napatawag po kayo?" malumanay kong usal rito. "Good morning, Seirra. Pwede ba tayong mag-usap ngayon?" saad nito sa'kin. "May problema po ba, Attorney?" medyo kabado ako sa magiging sagot nito. May hindi na naman kaya nang
- Writer
