(Mariz Pov)
Pagmulat pa lang ng mga mata ko, ramdam ko na agad ang bigat sa dibdib. Parang may nakadagan na hindi ko maalis, kahit anong gawin ko. Ang liwanag na pumapasok sa kurtina, dapat sana ay nagbibigay sigla, pero sa akin parang dagdag bigat lang.
Hinawakan ko ang unan na basa pa ng luha. Napatawa ako ng mahina, pilit at mapait.
Tumayo ako at humarap sa salamin. Doon ko nakita ang namumugto kong mga mata, parang saksi sa kahinaan na pilit kong tinatago. Pinisil ko ang pisngi ko, sabay ngumiti. Pilit na buo. Pilit na masaya.
“Good morning, Mariz,” bulong ko sa sarili, halos nanginginig pa ang boses.
“Dapat masaya ka. Dapat maligaya ka. Hindi pwedeng makita nilang durog ka. Hindi nila pwedeng mahalata na may nagbago sayo.. hindi pwede.”
Pagbaba ko sa kusina, sinalubong agad ako
