Her Greatest Repentance

Ikatatlong Kapitulo

** Luxi’s POV**

Mabilis na lumipas ang mga araw at hindi na kami muling nakapasyal pa na magkakaibigan sa bar na pagmamay ari ni Vander. The day after that night ay naging busy na kaming lahat sa pagharap sa kanya kanya naming obligasyon. That was also our last bar hopping and it is exactly eight days from now. At sa loob rin ng walong araw na iyon ay walang araw na hindi ako tinatawagan o kinukulit ni Vander. May mga pagkakataon ring inihahatid at sinusundo ako nito.

From Vander: See you later

Isa sa mga messages na ipinadala nya sa akin ng araw na ito. Napangiti na lamang ako saka nagmadaling mag asikaso at tumungo na sa isang pribadong eskwelahan na syang aking pinapasukan . It was my first week here. Mababait ang aking mga ka co teachers, mapa teaching and non-teaching staffs. Hindi naman nakapagtataka dahil ang mismong founder ng paaralang ito ay kilala bilang isang public servants at sa pagiging matulungin sa kapwa. Most of us here ay hindi pa nakakapag take ng exams at ang iba naman ay talagang mas pinili na lang na dito na ipractice ang pagtuturo dahil sa magandang pamamalakad ng paaralan. Highly accredited rin ito kaya talagang isang karangalan na mapabilang sa mga empleyado rito. Isang buwan pa bago ang graduation ay nakapagpasa na ako rito ng resume at sa kabutihang palad ay agad naman akong natanggap at pumayag namang to be followed na lang ang mga requirements. Sina Melissa at Danrick ay nagsimula na ring mag asikaso for filing and reviews para sa darating na Licensure examination, na sya ko munang ipinagpaliban. Ang kakambal ko naman ay busy na rin sa pag aasikaso ng kanyang mga papel para sa pagpapatuloy nito ng pag aaral.

***

“Good afternoon Mr. Salazar!” sabay sabay na pagbati ng aking mga estudyante habang kanya kanyang naghahanda para sa pag uwi. Umikot ng halos 360 degree ang mata ko bago tuluyang humarap sa direksyon nito. Clap! Clap! Talaga para sa lalaking ito, napakagaling tumiming. Humalukipkip ako at pinagtaasan pa sya ng kilay upang ipakita na tutol ako sa pagpupunta punta nya rito. Palibahasa ay kaibigan ang may ari ng paaralan kaya’t malakas ang kapit. Pero kahit na, nakakahiya pa rin at sa tingin ko ay hindi ako nagiging magandang ehemplo sa aking mga estudyanye. Feeling ko nagmumukha tuloy akong walang delikadesang guro at mismong sa paaralan pa nagpapaligaw. Teka nga! Hindi ako nagpapaligaw ahh. Kontra ng isip ko. Ngumiti lamang ito ng pagkatamis tamis sabay kindat. Aba naman!! Anak nang teteng talaga uhh- -! Nakuha pang magpa cute.

“You may now go class. Deretso uwi na sa mga bahay nyo huh.”Pangunguna pa nito bago muling bumaling sa akin. Napamaang na lamang ako at muling tumaas ang kilay habang papalapit sya sa aking pwesto.

“Ano na namang ginagawa mo dito?” masungit kong tanong at bago ko pa makuha ang aking mga gamit ay naunahan na nya ako kasubod ng isang mabilis na halik sa aking noo. Aba talaga!! Nakakarami na sa akin ito ahh. “Ano ba Vander!? Nasa paaralan tayo. Baka may makakita!”

bulyaw ko rito bago luminga sa paligid, at ng masiguradong walang ibang tao ay nakahinga ako ng maluwang. Infairness nagustuhan ko naman. Hehe. Nako, nako. Erase erase.

“Don’t worry, wala namang nakakita.” Nakangisi nitong saad bago ako inakbayan. Inirapan ko na lamang ito sabay palis ng kamay nito sa aking balikat. Natawa na lamang ito sa inakto ko ngunit hindi na nagreklamo. “So, let’s go?” Yaya nito na hindi ko naman natanggihan.

“Saan ba tayo pupunta?” Tanong ko habang daan patungo sa kanyang kotse. Malawak at may mga mapanudyong ngiti naman ang isinasalubong sa amin ng bawat makasalubungan namin. Muntik ko ng makalimutan, bukod sa mayaman nga pala ang lalakeng kasama ko, agaw pansin pa ang itsura nito dahil naka threepiece suit pa rin ito ng mga oras na iyon. Halatang kagagaling lang sa opisina at dito na agad naisipang dumiretso. Kinilig naman ako sa sariling isipin. Ang swerte ko naman. Pagyayabang ng sutil kong isip. Bakit ba? Sino ba naman ang hindi kikiligin kung ang susundo sa iyo ay bukod sa mayaman na, gwapo at may magandang pangangatawan pa. Literal na nasa iyo na ang lahat. Ika nga sa isang kanta.

“What’s with that smile huh? Your blushing too” nang aasar na bulong nito habang binubuksan ang pinto ng passenger sit. Hindi ko ito pinansin at pumasok na lamang sa nakabukas na sasakyan.

“Saan tayo pupunta?” putol ko sa pananahimik nito.

“We’re going to eat. I’m starving” seryosong saad naman nito.

“Where?”

“In my suite” baling nito ng may nakakalokong ngisi.

Nanlaki naman ang mga mata ko. “Huh, bakit doon? Ang dami naman jan restaurant na mas malapit ahh, bakit doon pa? mapapalayo akong masyado sa uuwian ko?!”eksaheradang tanong ko.

I heard him chuckled. “Hey relax, kakain lang tayo. Wala tayong ibang gagawin, unless….”pagbitin nito sabay kindat.

Nahampas ko tuloy sya ng wala sa oras dahil naramdaman kong tila umakyat lahat ng dugo patungo sa aking mukha. .Napuno naman ng halakhak ang loob ng kotse.

Yan! Ganyan yan simula ng may mangyari sa amin lalo na ng malamang nyang siya ang nakauna sa akin. Madalas rin itong sweet at caring sa tuwing nagkakasama kami. Hindi nga lang nawawala ang pagiging makulit nito, siguro natural na nyang ugali

***

“Uhh.. sh*t Vander, it hurts!” impit kong daing ng walang babalang ipasok nya ang kanyang kahabaan sa akin. Madiin akong napapikit dahil sa pagsuyod ng sakit sa aking kaibuturan.

“F*ck! F*ck! Sorry. Sorry! Hush, baby I’m sorry. I didn’t know.” Pag aalo nito sa akin habang pinapatakan ng magagaang halik ang aking mga labi. Sa pagdilat ng aking mga mata ay ang nakangiting Vander ang nasalubong ng aking mga mata.

“Pinagtatawanan mo ba ako?” masungit kong tanong rito sabay tulak, para sana kumawala sa pagkakadagan nito.

“Hey, hindi pa tayo tapos.” Kontra naman nito sabay bigay ng buo nyang bigat upang hindi ako tuluyang makabangon.

“Ehh bakit ka kasi ngingiti ngiti riyan? Pinagtatawanan mo ako!” singhal ko rito.

“No! why should I? I’m just happy… and proud. Dahil ako ang first mo.”

***

“Hey!You’re spacing out again.” untag nito na syang nakapagpabalik sa akin sa kasalukuyan.

“H-huh?”

“You okey? We’re here.” Saka ko lang napansing nasa may parking lot na pala kami at mataman na ako nitong pinagmamasdan habang hinahaplos ang aking pisngi. Nauna na itong nakababa. Ni hindi ko man lang namalayang nandirito na pala kami. Dali dali ko tinanggal ang aking seatbelt upang makaiwas sa namumungay nitong mga tingin, ngunit bago pa man tuluyang makalabas ng sasakyan ay agad na ako nitong kinabig upang gawaran ng isang mabilis na halik. Hindi pa man tuluyang nailalayo ang mukha ay bumulong na ito.

“Don’t just imagine,because we’re about to do it anyway…. And I can’t wait to do it with you.. Again.”Nang aakit na pahabol pa nito bago tuluyang malawak na buksan ang pinto sa bandang pwesto ko.

Pinamulahan naman agad ako.“Hoy, Mr. Salazar, hindi porket may nangyari na sa atin eh, ginaganyan ganyan mo na ako huh!” singhal ko rito ng makabawi. Magmula ng may mangyari sa amin ay hindi na iyon muling naulit pa. Hangga’t maaari ay umiiwas o itinitigil na namin kung ano man ang aming ginagawa. Yes, we’re making out. Pero hanggang doon na lang yun. Vander is so irresistable. You can’t blame me.

“You’re a walking temptress,Luxi. Pagbigyan mo na kasi ako. Wala namang mawawala.” Pagsusumamo nito at dahan dahang lumapit at hinapit ang aking bewang. “Besides, ako ang nakauna sayo, I want to be sure that you are always safe. Hindi natin alam kung may nabuo ba noong gabing iyon. We had an unsafe s3x, remember? And I’m willing to take my responsibility, Hmm” pagpapaalala nito.

Hindi ako nakakibo. Ibinaling ko na lamang ang aking paningin sa ibang direksyon dahil sa may namumuo na namang init sa aking kaloob looban dahil sa matiim nitong pagtitig sa akin.

“Hey!” untag nito sa akin. Hinawakan pa nito ang aking baba upang kunin ang atensyon ko. “Luxi, gusto ko lang makasigurado, okey? Ayaw mo naman magpacheck up, kaya’t hangga’t hindi pa tayo nakakasiguradong wala talagang nabuo, well,always expect na lagi kitang kukulitin, huh? Just let me know kung kailan ka na handang magpa check up. Sasamahan kita. You know, I’m just being excited here to have my first born.” Malambing nitong saad at nababakasan ng excitement ang mga mata habang nagsasalita. Ewan ko ba, hindi ko alam kung ano at saan ang ikinakatakot ko. What if im pregnant, or what if not? O kung ano ang kahihinatnan namin once na malaman naming wala naman palang nabuo. Maybe the latter? Ewan. Naguguluhan na rin ako. Did he expecting a baby? From me? But why? Naguguluhang ipiniling ko na lamang ang aking ulo. Sumasakit na ang ulo ko sa sariling katanungan.

I didn’t know him personally, but on my surprise, my body automatically respond to his every touch and kisses na parang sanay na sanay at kilalang kilala na sya ng sarili kong katawan. Is this love? I doubted. That’s Lust! Purely Lust, Luxianna.