Emilia
Martyr na ba ako kung tawagin? Dahil sa araw-araw na nagsasama kaming dalawa ay araw-araw din akong nagbubulag-bulagan. Simula kasi nang magising ako sa katotohanang hindi niya ako kayang mahalin pabalik kahit kailan, naging manhid na rin ang puso ko sa sakit. Kahit na minsan, nasasaktan pa rin ako sa tuwing nakikita ko silang dalawa, iniinda ko ‘yun at pinipilit na kalimutan.
“Momma, it was papa! Let’s go back there and talk to him.”
“Nak, hindi si papa mo ‘yun. namamalikmata ka lang,” sagot ko sa kaniya. Sakay na kami ng tricycle nina nanay Asunta at papauwi na kami sa bario. Ngunit itong si Rowan ay kanina pa niya sinasabi na ang ama nito ang nakita niya.
“B-But, I know it was him. I know it was his shirts and I know it his friend Kristina.”
Hindi ko na lang ito pinansin a
