CHAPTER 33
KLARA’S POV
Nang marinig ko ang mga salitang iyon mula kay Andreas, para bang bumagal ang mundo ko. Ilang buwan kong inisip kung ano ang magiging reaksyon ko kung sakaling muli siyang magpakita sa harapan ko—kung ano ang sasabihin ko, kung paano ko siya itataboy, kung paano ko siya ituturing na isang estranghero. Pero ngayong nandito na siya, ngayong nasa harapan ko siya, at hawak niya ang anak namin, hindi ko na kinaya.
Parang biglang bumigay ang lahat ng galit at hinanakit na inipon ko sa loob ng maraming buwan.
Hindi ko napigilan ang sarili kong umiyak habang mahigpit siyang niyakap.
“Andreas…” Mahina kong bulong, nanginginig ang boses ko.
Ramdam ko ang panginginig ng katawan niya nang niyakap din niya ako pabalik. Mahigpit. Para bang takot siyang mawala ulit ako.
“God
