CHAPTER 27
PORTIA’S POV ISANG marahas na buntong hininga ang pinakawalan ko sa ere, pagkuwa’y magkasalubong ang mga kilay na nilingon ko si Crandall. “Hey, please stop staring at me like that,” sabi ko sa kaniya na kunwari ay naiinis na. Paano naman kasi, simula pa kanina nang nasa kuwarto pa kami ay hindi na niya ako tinantanan sa kakaibang mga titig niya. Naiilang na ako sa totoo lang. Hindi kasi ako sanay na may nakatitig sa akin lalo na nang matagal. I mean, nakatalikod naman ako sa kaniya ngayon dahil nasa tapat ako ng kalan at nagluluto ng almusal namin habang siya naman ay nakaupo lang sa kabisera. Pero kanina ko pa nararamdaman na nakatitig siya sa likuran ko. At nang lingunin ko nga siya, nahuli ko siyang nakatitig sa akin. Ngumiti naman siya nang malapad. Oh, isa pa ’yang pagngit-ngiti n
- Writer
