Dumiretso na lamang silang dalawa ni Adrian sa kusina dahil talagang nagutom na siya. Naabutan nila roon si Jeffry na nakaupo sa harap ng lamesa at kuntodo sa pagkain at mabilis ang mga subo na tila ba nagmamadali. Hindi pa man siya nakapagsalita ay narinig na niya ang boses ni Nanay Romana sa kanilang likuran.
“Narito ka lang pala. Oh, bakit nauna ka nang kumain? Hindi mo man lang hinintay na makapwesto ang mga bisita natin para sabay-sabay na tayong lahat,” ani nitong naunahan na sila sa pagpasok sa loob ng kusina. Pumuwesto ito sa likuran ni Jeffry at nakapameywang na pinanuod ang binatang hindi man lang nag-abala pa na lingunin sila.
“Matakaw talaga ang isang iyan,” sabat naman niya at umupo na sa kaharap na upuan ni Jeffry. Sumunod naman sa kan’ya si Adrian na tumabi rin
