Secret Fortress: Outvying Mayhem

Chapter 19

Chapter 19: Mara's Quietus

Naging isang bayan ang maliit na nayon na noo'y mulat sa mga kalabang umaaligid sa hangganan nito. Nayong walang sapat na kakayahan at kapangyarihan upang pamunuan ng mahusay ang mga nananahan dito.

Subalit sa tulong ng aking kakayahan, nagawang bigyang balakid ang mga mapagmatyag na alagad ng kasamaan. Naiwaksi ang kanilang hangarin na lusubin ang mumunting nayon na puno ng pag-asa.

Paglipas ng mga ilang linggo, ang kapayapaang tinamasa ng mga mamamayan ay biglang nabulahaw ng isang malakas na pagsabog ang naganap sa kanlurang bahagi ng pultahan. Nawasak ito at nagiwan ng malaking butas, natataw ang tanawin sa labas ng bayan.

Nakaramdam ang mga paa ko ng isang matinding paggalaw ng lupa. Saka lamang ako nagising sa aking diwa ng yugyugin ako ng malakas ni Dylan.

"Nilulusob na tayo!" natatarantang usal niya habang nakahawak sa aking mga balikat.

Napatanaw ako sa mga mamamayan na agarang nagsilikas sa mas secured na lugar.

Si mama. Tatakbo na sana ako paalis nang pigilan ako ni Dylan.

"They're safe, kasama niya si Dos, now, let's face this, please do whatever you can do, save life Tria, susubukan ko lang na paatrasin ang mga kalaban..."

"No, I can help, I'll go with you..." I decided.

"Are you sure 'bout this? Kaya mo ba?" he asked.

I nodded. Kakayanin ko because their protection is my ease of life. That's my part and parcel.

Hindi alam ni Dylan na may iba akong kakayahan bukod sa panggagamot kaso nagtaka ako nang hindi man lang siya nagulat nang lumipad ako ng mabilis habang sinasabayan ang kabilisan ng kanyang pagkilos.

Hindi namin nakikita ang umaatake dahil sa pagiging mausok, masakit sa mata ang alikabok na nagiging sanhi ng zero visibility.

Ramdam na ramdam ko ang mga enerhiya sa labas ng pultahan. Mga enerhiyang nakasalamuha ko na noon sa institusyon.

Kumikilos sila triple sa kanilang normal na galawan. Napataas ako ng aking kilay ng may mapagtanto. Umismid ako, ako ang pakay nila.

"They're here to hunt me huh?" I whispered.

"May sinasabi ka?" tanong ni Dylan.

"Ah, wala.." pasimple akong nangiti.

Umayos ako ng tayo nang makarinig ako ng tunog mula sa isang combat shoes. Siguro may bumaba roon sa kanilang sasakyang pandigma.

"Well, well, well..." anya sa sobrang pamilyar na boses. Narinig ko ang matinis na tunog mula sa kayang bracelet. Wala akong makita dahil sa makakapal na usok, inuubo na rin ako.

"Pasensya na..." bulong sa akin ni Dylan at inangat niya ang kanyang mga kamay saka winasiwas ito, kumunot ako ng noo nang humawi ang alikbok pagilid at itinambad sa amin ang napakalinaw yet wasak na lugar. I gritted. I gripped.

Itinambad din sa harapan ko ang babaeng naging una kong sandalan sa tanan ng buhay ko sa loob ng institusyon. Suot ang kanyang combat suit, hawak ang triple-headed gun na may balang hindi bababa sa isang daan.

"Nice meeting you again, bestfriend..." she grinned, inilapat ang hawak na riple sa kanyang balikat.

Pinanliitan ko siya ng tingin.

"How'd you find us?"

Nagtaka pa talaga ako kung bakit nahanap nila ang kinaroroonan ko, syempre, isinuplong ng takteng Void ang kinaroroonan ko kaya ngayo'y nandito ang mga kampon.

Nararamdaman ko ang pagbaon ng kuko sa aking palad dala ng inis na nararamdaman ko. That f**k idiot! Ano ba sa tingin niya ang mapapala niya if ever nakuha ako? Hangal.

Kumuyom ng sobrang nagngangalit sanhi upang magsilabasan ang enerhiya sa aking katawan at iangat ako sa hangin, winasak ang lupang kinatitirikan ko dahil sa lakas ng impact nito.

"Easy, Ria, I am not here to fight you dahil tiyak ko na noon pa man ay hindi talaga kita kayang talunin." she said. She flicked her fingers. May lumabas na dalawang armado at saka iyong sumunod niyon ay siyang nagpalambot ng aking mga tuhod.

What the f**k did they do to him?

Kitang-kita ng mga mata ko ang kakaibang ugat sa kanyang katawan, ang mga maiitim niyang mga mata na kasusuklaman kung mapapatitig ng may katagalan.

Using my force, hinawi ko ang mga nasa paligid niya including Mara, tumalsik sila sa pader at doo'y naghikaos sa matinding sakit.

Lumutang ako palapit sa katawan ni Void. He's being handcuffed, magulo ang buhok at walang saplot pang-itaas.

Hinawakan ko ang mga kamay niya, hindi siya kumikilos nor glancing at me. Kahit simpleng ngiti lang sana ang sumilay sa kanyang mga labi, kaso wala.

"Void..." I said. Touching his hands.

Naramdaman ko ang pagbabalik ni Mara sa kanyang kinatatayuan. The deceiver is here. Isang traydor na kaibigan. I thought she's my very best friend. Akala ko lang pala.

"You can't wake him up unless I tell him." ngumisi siya sanhi upang gumapang ang pagkaimbyerna ko sa katauhan ni Mara.

Nagsalubong ang mga kilay ko, "Anong ginawa ninyo sa kanya?" galit na usal ko, still have the highest level of my ability satisfaction upon using it.

Humakbang siya, "So, basic b***h, simple lang, they experimented his body, nagtanim ng dark vessel dahil match na match ang dugo niya roon, at hayan! I am introducing you the new, Void..." tumawa siyang parang baliw na mangkukulam.

Without her consent, nagteleport ako at sinuntok siya sa kanyang mukha, straight sa mukha at kaagad itong dumugo. She flew a distance away from me. It doesn't matter kung kaibigan ko man siya but she just f*****g lorn me!

"Very well my dear, marami ka ngang abilidad as we've read in his mind... Napakamakapangyarihan..." she said na animo'y nais itong makuha sa akin.

Hindi na ako nakapagtimpi at muli siyang sinugod. Pinagsusuntok ko siya sa mukha habang lumilipad kami, lumapag ang likuran niya sa metal na kalatagan at ito'y nayupi, bumulwak ang dugo sa kanyang bibig habang nakadagan ang mga paa ko sa kanyang sikmura. I saw a bead of tears fell on her cheeks. Nahabag ang aking damdamin.

Nabura ang kanyang nagtatapangang mukha at napalitan ito ng inosenteng anyo. Umangat ang mukha niya sa akin at doon tumudo ang kanyang pag-iyak.

"A-ahhhh..." umimpit siya sa sakit. Narinig ko ang pagkaputol ng buto sa kanyang kalooban. Nagkunot ako ng noo. Bakit siya ngayon pumapalahaw? Tanong sa aking isipan.

"R-ria... W-what have you done?" paputol-putol na tanong niya saka siya tumungo. Wala na akong nararamdamang pagkabog sa kanya lalo na ang kanyang paghinga.

Tila isang masikip na taling unti-unting na nagsisiluwagan ang aking damdamin nang makita ko kung paano pumikit si Mara ng tuluyan. She's not moving. Nasa tuktok kami ng isang matayog na tahanan at kung bibitawan ko siya, tiyak kong babagsak ang buo niya kalulwa sa lupa. She's dead already.

And I've killed her. Lumabo ang aking paningin, not knowing that I am already suffering, nagdurusa ako sa paraan na hindi matukoy kung may saysay at kabuluhan ba lahat ng mga ipinaglalaban ko kung unti-unti namang nilalagas ng aking puot ang mga malalapit sa buhay ko?

Binuhat ko siya at unti-unting inilapag sa lupa.

"Babalikan kita, diyan ka lang, Mara..." usal ko sa aking mga hikbi. Talamak pa rin ang pagpapasabog nila. Winawasak ng tuluyan ang harang.

Nakita ko si Void, gumalaw ito, paunti-unti nang nawawala ang ugat sa kanyang katawan, mga black veins.

Lumutang ako sa kaitaasanbat tanaw ang pinsala sa aking ibaba. Pinunas ko ang butil ng luha na siyang nagpapalabo sa aking paningin. Itinapat ko ang aking mga kamay sa pinsalang dulot ng mga kampon.

My hand blinks as I gestured it. I threw them out telekinetically. Nagsitalsikan ang mga kalaban, napanhinto rin sa pakikipaglaban si Dylan dahil tiningala niya ako rito sa taas.

I assembled the barrier at nilapatan ng bagong force field, 'yong barrier na gawa sa aking kapangyarihan. Mas matibay na kayang tumayo sa tatlong atake na gaya ko ang kakahahan.

Bumaba ako at nagtungo sa katawan ni Mara.

Mula sa kinatatayuan ko, ibinalik ko ang dating kaayusan ng lahat. Parang walang nangyari kanina lamang. Subalit napawi ang aking kagalakan matapos na ayusinsa dati ang bayan dahil naalala ko ang kalagayan ni Mara.

I killed her. Sinabi ko naman 'di ba? Kahit sino at ano pa 'yan handa akong isugal ang mga bagay na importante sa akin just to have the peace they are looking for.

At tiyak kong hindi ito ang paraan. May iba paraan. Marami pang paraan bukod sa pagkitil ng buhay.

This is not me.

Anong klaseng tao ako? Bakit ko iyon nagawa sa kanya?

"R-ria?" narinig ko ang boses niya mula sa aking likuran at nang lumingon ako ay saka ko siya dali-daling niyakap at doon humagulgol sa piling niya.

Dito ang lugar ko, dito ako safe. Dito ako payapa. Ramdam ko ang pagmamahal at label sa tuwing lumalapit sa akin si Void. And everything will just fall at mararamdaman kong hindi na nga simpleng damdamin ito.

Mahal na mahal ko siya. I really f*****g missed him so much to the point na ayaw ko nang bumalik siya sa institution upang manatili na lamang sa tabi ko.

Pero 'yong mas masakit ay kumawala siya sa mga yakap ko at tila walang pakiramdam na idinistansya ang sarili sa akin, saka siya naglakad palapit kay Mara.

Lumuhod siya kaharap ang walang buhay na katawan ni Mara. Nakita ako ang pag-iyak niya. Na kailanma'y hindi ko nakitang ginawa niya sa akin.

Inakay ako ni Dylan, doon ako natauhan sa ginawa niya. Naudlot ang mga luha ko. At namumutawi sa akin ang selos.

Why is this happening to me? Tadhana! Are you even existing? Buhay ka ba talaga? Kung oo bakit mo 'to ginagawa?

"Let's go, Tria." pag-akay niya sa akin.

Tumango ako habang nakapinta pa rin sa mukha ko ang pait na nasaksihan.

This is not me, right? I am not crying! f**k these tears!

Fuck this feeling! This life is so suck!

Sana hindi na lamang ako nabuhay! Sana pinatay mo na lamang ako Void kaysa sa harap-harapan mong dinudurog ang puso ko.