“Para akong estatwa na nanatili lang sa aking kinatatayuan habang nakamasid sa bawat kilos ni Denice at ni Rhed. Marahil, hindi napansin ng mga ito ang aking presensya dahil abalâ sila sa kanilang paglalambingan.
Gusto ko silang sugurin at pagsasampalin ang kanilang mga mukha ngunit may bahagi ng utak ang humahadlang at sinasabi nito na hindi nila deserve ‘yun.
Kung iyong susuriin, mula sa mamahalin nilang kasuotan at sa maaliwalas na bukas ng kanilang mga mukha, masasabi mong namumuhay ang mga ito sa karangyaan na walang bahid ng anumang isipin o problema.
Nilamon ng matinding poot ang puso ko at sa unang pagkakataon ay parang hindi ko na kilala ang aking sarili. Walang ibang tumatakbo sa utak ko kundi ang isang dalangin na sana ay mamatay na ang mga taong ito.
Paano nila nagagawan
