Sumandal si Sahara sa upuan para ipahinga ang likod at pumikit. Hindi niya gustong makipagtalo pa kay Matteo.
"You were not answering my calls," masuyong wika nito nang sumakay sa kotse.
"You have no right to go and show up wherever I go, Matteo."
"I'm sorry. Nasanay lang akong lagi kitang nakikita. Believe it or not, my day won't be complete without seeing you."
"Because that was your job. You don't have to do that now."
Sandaling katahimikan ang namayani sa loob ng sasakyan. Kahit siya'y halos ayaw nang huminga sa paghihintay ng sasabihin ni Matteo. Pero pinaandar na nito ang sasakyan ay hindi pa rin ito nagsasalita. Ipinikit niya ang mga mata dahil sa palagay niya'y gusto niyang umiyak.
Hanggang sa maihatid siya nito sa tapat ng gate ng village nila ay wala pa rin itong
