Ninya Buenavidez
I OPENED THE door of the house, una kong nakita ang mukha ni Rico. Bitbit niyang isang backpack at dalawang maleta. My mouth dropped because of the things he is carrying right now, it’s Sunday and both of us have no work. Sinamantala na namin iyun para ayusin sa huling pagkakataon ang kabuuan ng bahay.
“I have the key but… I press the doorbell so you will know that I’m here. I don’t want to enter abruptly without your knowledge,” yun ang unang lumabas sa bibig niya at bumagsak ang tingin sa mga gamit nitong dala dahil hindi ko maiwsan na tagalan ang titig doon.
“Ang dami ng gamit mo Rico…” hindi ko maiwasan na punain.
Napatikhim siya at binaba ang backpack nito. He put his arm on the door above me and pushes it a bit harder, dahil doon ay nilakihan ko ang awang n
