Chapter 8
1020 Words
PERRY'S POINT OF VIEW
Nagising na lang ako ng masakit ang katawan ko. Ugh! Sh*t. Ano bang nangyari?
Pagkatayo ko, puro bubog at lahat ng kasama ko ay wala pang malay. Teka, bumangga nga pala kami. Nakita ko si Jacob na walng malay at may sugat sa ulo niya kaya nilapitan ko siya ng kaunti.
"J-Jacob..." Hindi man lang ako makapagsalita. Sh*t naman, oh! Sino naman kaya ang gagawa nito?
I remember, Tito Alexander said be aware of what might happen to us. Alam kong gawa ito ng mga kalaban na gustong sumira sa Black Sinister. At alam ko rin kung sino ang target nila...
Si Lexie.
But, this boys just got involved. Napahamak sila dahil sa amin.
Nakita ko naman si Jacob na nag-flinch ng kaunti. "Jacob.." I said.
Unti-unti niya namang minulat yung mga mata niya at tiningnan ako. "P-Perry..." He said. Medyo iniinda niya rin siguro yung sakit sa katawan niya.
"Kaya mo ba?" Tanong ko.
"Yeah. What about the others?" Sabi niya.
"They're all unconscious." I said.
"Let's try to wake them up."
"Okay."
LEXIE'S POINT OF VIEW
Nagising ako na may mabigat na nakadagan sakin at masakit ang katawan. Anong --? Ah! Natandaan ko na. Nabangga kami.
Si Siege naman ay walang malay na nakapatong sa akin. May dugo siya sa ulo niya.
"S-Siege..." Sabi ko. Habang unti unti siyang ginigising at inaalis sa pagkakadagan sa akin.
"Oy, gumising ka na." Mahinang wika ko sa kaniya. Wala akong lakas para sumigaw. Kaya 'yun lang ang kaya ko. He flinched for a second, then he stood up. Kaya naman nakatayo na ko.
"Oy, guys! Okay lang kayo?" Tanong ni JD. Kahit naaksidente na't lahat. Ang lakas pa rin ng energy nito.
"O-okay lang." Sagot naman ni Jean na nasa tabi namin. Gising na pala ang lahat.
Siege hissed in pain, kaya naman napatingin ako sa kanya. "S-Siege.. O-okay ka lang ba?" Tanong ko. Nag-aalala na ko. Kaya pala bumilis ang t***k ng puso ko kanina when that woman gave me this game. Because I'm not the only one who will participate. Pati pala sila. Nadamay pa sila ng dahil sa akin. Nadamay pa silang mga inosente ng dahil sa akin.
"Hey, I'm fine. Don't cry." Sabi ni Siege. Hindi ko na namalayan na naiyak na ako. Pinunasan niya naman yung luha ko. It made my heart beats faster just because of his warm touch.
Psh. May time pa ba ako para rito? Tch. Kaloka ka Siege!
"S-Siege... Sorry ha. Sorry." Sabi ko habang humihikbi.
"What for?" He asked.
"Sorry. Sa in-inyong lahat." I said between sobs.
"L-Lexie.." I heard Daph mumbled.
"It's not your fault. Walang may kasalanan, Lex." Cloud said.
"Tara na, guys. Tumawag na ako ng susundo sa atin. Pupunta tayo ng hospital para mapagamot na rin yung mga natamo nating mga galos." Jean said. Lumabas na kami ng may van at hinintay yung sinasabi ni Jean na susundo sa amin.
That woman, she will pay for this! I won't let her get away with this. Wait for it, you b*tch!
Maya-maya lang ay dumating na yung susundo sa amin. It was kuya Terrence, and some other guys.
"Guys, okay lang ba kayo?" Nag-aalalang tanong ni Kuya Terrence.
"Okay lang kami, Kuya." Daph said.
Sumakay na kami sa may kotse. Dahil hindi kami kasya lahat sa iisang kotse. Napag decide-an namin na sa kabilang kotse yung mga boys. Doon kami sa kotse ni kuya Terrence.
"Alam niyo na ba kung sino ang gumawa nito sa inyo?" Kuya Terrence asked.
"Hindi pa namin alam. Pero we are sure that he/she aims for Lexie." Said Lay.
"Bago tayo maaksidente, tumawag siya sa akin." Bigla kong sabi ko.
"Kaya ba sinisisi mo ang sarili mo sa nangyari? Lex, you know it's not your fault. It was just an accident." Perry said.
"It wasn't an accident. They did that because they want to kill me. Pero nadamay pa sila Siege at kayo nang dahil sa akin! Ako lang naman yung gusto nilang patayin eh! Bakit kailangan pang madamay kayo?!" I said. I bit my lip to keep myself from crying.
"Lexie..."
After that, the car filled with silence. Wala nang gustong magsalita. Pagkadating namin sa hospital, one of Lay's family's Hospital. Ginamot na nila yung mga sugat namin. Pagkatapos nun, ay pinag-stay muna si Jacob at Siege dahil sa tinamo nilang injuries. Mas malala kasi 'yung sa kanila.
Hindi muna kami umuwi, pumunta lang muna kami sa room nila Siege at Jacob. Pinag-isa na lang nila yung kwarto nila para daw hindi sila ma-boring.
"Mga loverboy kasi kayo! 'Yan tuloy ang nangyari sa inyo! Mga feeling knight and shining armor pa!" Pang-aasar pa ni JD sa kanila.
"When I get myself out of here, I will beat you up, *ssh*le." Sabi ni Siege ng may pagbabanta. Natawa naman sila. Ako? Eto malalim pa rin ang iniisip, at napansin naman ako ni Siege. Nasa side kasi ako nung kama niya. Yung iba naman ay nagkukulitan dun malapit kay Jacob. Kaya nagkaroon kami ng time na mag-usap ni Siege na kami lang dalawa.
"What's bothering you?" He asked.
"Wala. Pagod lang siguro ako." Sabi ko sa kaniya.
"It's fine if you won't tell me. Just get a rest, baka lalo kang pumangit niyan. Haha." Nagpanting naman yung tenga ko sa pang-aasar niya sa'kin. Pero hinayaan ko na lang siya. Wala akong lakas maki-pagbangayan sa kanya kaya nginitian ko na lang siya.
"Baliw ka talaga. Uuwi na muna ako. Babalik na lang ako rito bukas." Sabi ko. Sabay tumayo sa kinauupuan ko.
"Okay, I'll see you tomorrow." Aniya. Napahinga na lamang ako ng malalim.
"Oh, Lexie! Aalis ka na?" Tanong ni Rave.
"Oo, eh. Nagpasundo na ako. Babalik na lang ako bukas. Okay lang ba?" Sabi ko ng nakangiti.
"Okay lang! Magpahinga ka na rin." Sabi naman ni Lay.
Lumabas na ko sa kwarto nila. Nagpasundo na rin ako kay Sebastian kanina pa.
SOMEONE'S POINT OF VIEW
"Confirmed po. Buhay pa po siya. Hindi po malala ang mga sugat na natamo niya." Pagre-report sa akin.
She is so tough. She can't be easily break.
"Okay. Keep watching her moves~." I chirped.
"Yes po."
Hindi muna kita tutuluyan ngayon. Next time, my dear.
You will see hell.
- Writer
