Unravel Me ,Tito

POV 1: Celeste Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang tasa ng malamig na kape. Ang mansion ni Tito Lucas ay malaki, malamig, at nakakatakot. Parang kulungan. Nawalan na ako ng mga magulang, tapos ngayon, ito naman ang kapalaran ko? Mabuhay sa ilalim ng awtoridad ng isang taong… kakaiba. Ang titig niya, ang mga paghaplos niya… may kakaibang init na nakakapaso. Sinasabi niyang lumayo ako, pero bakit palagi niya akong hinihila palapit? Natatakot ako, pero… may kakaibang pag-asa rin sa puso ko. Pag-asa na baka… baka may pag-ibig sa gitna ng lahat ng ito. O baka… isa lang itong malaking kasinungalingan. Isang pagkabihag na hindi ko kayang makatakas. POV 2: Lucas Ang babaeng ito… si Celeste. Ang pamangkin ko. Mahina, inosente… pero may kakaibang apoy sa mga mata. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Pagmamay-ari? Pagnanasa? Pag-ibig? Ang pagkontrol sa kanya… para bang kailangan ko. Para bang parte na siya ng akin. Ang pagbabanta ko… para lang siyang laro. Isang laro na ayaw kong matapos. Ang paglapit ko sa kanya… hindi ko mapigilan. Alam kong mali, pero… hindi ko kayang tumigil. Pagsisisihan niya ang pagpasok sa buhay ko. Pero… baka… baka mahal ko na siya. At hindi ko siya pakakawalan. POV 3 (Alternating): Celeste: Ang amoy niya… pabango ng lalaki, mapait at matapang. Nakakahilo. Pero… nakakaakit. Ang kamay niya sa bewang ko… ang init… ang higpit… nakakapanginig. Ayaw ko na sanang lumapit pa, pero… parang may magnet na humihila sa akin palapit sa kanya. Lucas: Ang lambot ng balat niya. Ang bango ng buhok niya. Ang pag-iyak niya… nakakapangilabot. Pero… nakaka-excite. Ang pagsuway niya… nakakainis. Pero… nakakapukaw. Kailangan kong kontrolin siya. Pero… hindi ko kayang saktan siya. Isang palaisipan. Isang laro ng pusa at daga. Isang larong ayaw kong matapos.