CHAPTER 42
Nash's POV
Nang tuluyan nang nawala sa paningin namin sina Bash at Mosh, nagpasya na rin kaming maglakad pabalik sa opisina ni Ash—na ngayon ay akin na. Parang hindi yata ako masasanay na angkinin ang silid na iyon dahil nasanay akong si Ash ang palagi kong naaabutang tao sa loob n'on. Nakakalungkot isipin na wala na akong bibisitahin pa sa kwartong iyon.
Hindi na ako nag-abalang silipin muli ang likuran ko kahit umaasa ako na puwedeng magbago ang isip nila at hindi na muna sila aakyat. Ayoko nang paasahin ang sarili ko na makakasama ko pa sila rito, nagtuloy-tuloy lang ang paglalakad namin palayo sa hagdan kung saan sila umakyat. Wala na rin kasing saysay para magtagal pa kami sa harap ng hagdan dahil wala na 'yung taong tinitingnan namin doon.
Tahimik lang ako sa buong pag
