REECE
Ilang minuto akong umiyak habang yakap ni Archer. Kahit nabasa ko na ang damit niya dahil sa luha ko, hindi ko narinig na nagreklamo siya. At sa tagal namin sa loob ng kusina, sa ganoong posisyon, nagtataka ako dahil parang wala man lang pumasok sa loob. O baka abala lang silang lahat sa labas.
Nang humupa ang emosyon ko, bahagya na akong lumayo kay Archer. “O-okay na ako, Arch,” garalgal kong wika habang tinutuyo ang luha sa pisngi ko.
Hindi siya umimik. Buntong-hininga lang ang narinig ko mula sa kanya. “Sasabihin ko na sa kanila na uuwi na tayo mamaya.”
Kahit namumugto ang mata ko, tumingin ako sa kanya. “Baka gusto pa nilang mag-stay.”
Puno ng pag-aalala niya akong tinitigan. Mayamaya lang ay sumilay ang ngiti sa labi niya. “Maganda ka pa rin pala kahit galing ka sa iya
