REECE
Gumagalaw nga ang labi niya. Ako naman ay hinayaan lang siya sa ginagawa niya. Baka isa ito sa paraan niya para kunin ang papel sa bibig ko, na hindi ko na nga maramdaman kong nasa akin pa ba. Damang-dama ko ang init ng bibig niya. Parang may pinapasok siya sa loob ng bibig ko, pero hindi lang niya tinutuloy.
“Putcha, may nanalo na!”
“Ang sakit niyan, pre!”
“Ilaban mo ‘yan, dude. Huwag mong sukuan. May pag-asa ka pa.”
Ilan lang ito sa mga narinig ko na nagpabalik sa akin sa katinuan. Minulat ko ang mata ko. Kasabay nito ang paglayo ni Serge sa akin. Mayamaya lang ay tumayo siya at hinarap ang mga kasama namin.
“Lasing na si Miss Reece. Ihahatid ko na siya sa kwarto.” Sinulyapan niya si Eliana. “Sumabay ka na,” may awtoridad niyang sabi sa kaibigan niya.
“Teka lang, pre.
