Chapter 13
1018 Words
Cathy POV
Pagpasok ko sa bahay, tahimik na ang sala.
Wala na si Troy.
Umakyat na rin sina Daddy at ang stepmother ko sa taas.
Si Ate Mika na lang ang natira sa sala.
Nakatayo siya doon habang nakapamewang.
Halata sa mukha niya ang galit.
“Ano ’yon?” tanong niya agad.
Napakunot ang noo ko.
“Anong ano?”
“Bakit ka hinatid ni Troy?” mataray niyang tanong.
Napabuntong-hininga ako.
“Dahil may nangyaring masama kanina.”
Umismid siya.
“Drama.”
Napataas ang kilay ko.
“Anong drama?”
“Cathy,” sabi niya habang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa. “Huwag kang magpanggap na inosente.”
Mas lalo akong naguluhan.
“Ano ba talagang gusto mong sabihin?”
Lumapit siya ng kaunti.
“Layuan mo si Troy.”
Natigilan ako.
“Ha?”
“Hindi siya para sa’yo,” sabi niya. “At lalo na hindi ka bagay sa kanya.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
Pero pagkatapos ng ilang segundo…
napangiti ako.
“Ate,” sabi ko.
“Ano?”
“Hindi ko naman siya nililigawan.”
Mas lalo siyang nainis.
“Pero lumalapit siya sa’yo!”
Napakibit-balikat ako.
“Kasalanan ko ba ’yon?”
Wala siyang nasabi.
Tumalikod na ako at nagsimulang umakyat sa hagdan.
“Cathy!” sigaw niya.
Huminto ako sandali pero hindi lumingon.
“Mag-ingat ka,” sabi niya.
“Kapag nalaman ng mga sa school at alam mo naman na kung ano si Troy sikat… baka ikaw din ang masaktan.”
Tahimik akong tumayo doon ng ilang segundo.
Pagkatapos…
naglakad na ulit ako paakyat sa kwarto ko.
Pero sa loob-loob ko…
bakit parang si Ate ang mas natatakot kaysa sa akin?
Troy POV
Pagdating ko sa bahay, tahimik na ang buong mansion.
Halos lahat ng ilaw ay patay na.
Ipinarada ko ang kotse ko sa garage at dahan-dahang pumasok sa loob.
Pero kahit pagod na ang katawan ko…
hindi ako makatulog.
Bumalik sa isip ko ang nangyari kanina.
Ang takot sa mukha ni Cathy.
Kung paano siya nanginginig habang yakap ako.
Napahawak ako sa batok ko habang nakatingin sa kisame ng kwarto ko.
“Damn…”
Hindi ko maintindihan kung bakit ako nag-aalala nang ganito.
Hindi ko naman siya girlfriend.
Kaibigan lang.
Pero bakit parang hindi ako mapakali?
Kinuha ko ang phone ko.
Sandali akong nag-atubili bago ako nag-type ng message.
Troy:
Nariyan ka na ba sa kwarto mo?
Ilang minuto ang lumipas bago siya nag-reply.
Cathy:
Oo. Safe na ako. Salamat ulit.
Napangiti ako nang bahagya.
Troy:
Good.
Ilang segundo pa…
nag-reply ulit siya.
Cathy:
Hindi ka pa natutulog?
Napatingin ako sa oras.
Halos 12:30 AM na.
Troy:
Hindi pa.
Maya-maya…
dumating ang isa pang message.
Cathy:
Salamat ulit sa pagligtas sa akin kanina.
Napabuntong-hininga ako habang nakangiti.
Troy:
Next time, hintayin mo ako.
Matagal bago siya nag-reply.
Pagkatapos…
Cathy:
Next time, huwag mo akong iiwan.
Natigilan ako.
Hindi ko alam kung biro ba iyon o hindi.
Pero isang bagay ang sigurado.
Habang nakatingin ako sa message niya…
lalo kong gustong makita ulit si Cathy bukas.
Parang walang nangyari kagabi.
Back to normal ulit sa bahay.
Sandali lang nag-alala si Daddy, pero kinabukasan parang nakalimutan na rin niya ang nangyari.
“Kung hindi ka marunong mag-ingat,” sabi niya habang nag-aalmusal kami, “huwag ka nang umuwi ng gabi.”
Napataas ang kilay ko.
“Bakit hindi niyo na lang ako sinabay kagabi?” tanong ko.
Hindi agad siya sumagot.
Si Ate Mika ang nagsalita.
“Hindi na kasi kasya sa kotse. Naintindihan mo ba,” sabi niya.
Napairap ako.
“Ang arte mo lang kasi,” dagdag niya. “Ayaw mo ng may katabi.”
Napatawa ako sa inis.
“Talaga? Paano naman yung sinabi mo kagabi na—”
“Paano kita katatabi?” putol niya sa akin. “Ang langsa mo, ang lagkit ng balat mo. Puro sebo.”
Napanganga ako.
“Abat—”
“Enough!” biglang sabi ni Daddy.
Tahimik kaming lahat.
Pero sa huli…
wala ring nagbago.
Naiwan na naman akong mag-isa.
Sila Daddy at ang stepmother ko ay umalis sakay ng kotse kasama si Ate.
At ako…
papasok na naman sa school nang mag-isa.
Naglalakad ako papunta sa sakayan ng tricycle, hawak ang payong dahil maulan nang kaunti.
Ayoko mag-Grab.
Mahal.
Mas mabuti pang ipambili ko na lang mamaya ng pagkain. Ano kaya masarap na pagkain sa Canteen?
Habang naglalakad ako sa gilid ng kalsada…
may isang itim na kotse ang dahan-dahang huminto sa tabi ko.
Hindi ko pinansin.
Hanggang sa bumukas ang bintana.
“Cathy.”
Pamilyar ang boses.
Napalingon ako.
Si Troy.
Cathy POV
Napahinto ako sa paglalakad.
Si Troy.
Nakasandal siya sa bintana ng kotse niya habang nakatingin sa akin.
“Cathy.”
Napakurap ako.
“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko.
Napangiti siya nang bahagya.
“Hinahanap kita.”
Napatawa ako.
“Talaga lang?”
Tumango siya.
“Sumakay ka.”
Napatingin ako sa kotse niya.
“Ano?”
“Ihahatid kita sa school.”
Umiling agad ako.
“Huwag na. May tricycle naman.”
Napabuntong-hininga siya.
“Cathy.”
“Ano?”
“Sumakay ka na.”
Umiling ulit ako.
“Hindi na. Baka makita tayo ng mga kakilala mo.”
“Then let them see,” sagot niya.
Napailing ako habang natatawa.
“Troy, seryoso. Hindi bagay.”
Napakunot ang noo niya.
“Ano ang hindi bagay?”
“Yung ikaw… at ako.”
Tahimik siyang tumingin sa akin sandali.
Pagkatapos ay bigla siyang bumaba ng kotse.
Lumapit siya sa akin.
Bago pa ako makapagreact…
kinuha niya ang payong ko.
“Hoy!”
Pagkatapos ay hinawakan niya ang braso ko.
“Sumakay ka na.”
“Troy!”
“Hindi ako aalis dito hangga’t hindi ka sumasakay.”
Napatingin ako sa kanya.
Seryoso siya.
Napabuntong-hininga ako.
“Fine,” sabi ko.
Sumakay ako sa kotse niya.
Habang nagmamaneho siya papunta sa school, tahimik lang ako sa passenger seat.
Maya-maya…
napatingin siya sa akin.
“Hindi ka ba magtatanong kung bakit kita hinanap?”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
Napangiti siya nang kaunti.
“Kasi gusto kitang makita.”
- Writer
