Chapter 12
1010 Words
Troy POV
Napatigil ako sa sinabi niya.
“Sinamantala ko ang kahinaan mo.”
Dapat siguro maiinis ako.
Dapat siguro magalit ako.
Pero imbes na magalit…
napatawa lang ako nang mahina.
“Grabe ka naman,” sabi ko habang nakangiti. “Ang honest mo.”
Nagkibit-balikat siya.
“Ganun talaga ako,” sagot niya. “Ayokong magsinungaling.”
Tahimik akong tumingin sa kanya sandali.
Ang dami ko nang nakilalang babae sa buhay ko.
Mga babaeng gustong mapalapit sa akin dahil sa pangalan ko, sa pera ng pamilya ko, o sa status ko sa school.
Pero si Cathy…
Siya lang yata ang babaeng diretsahang magsasabing sinamantala niya ako.
At parang wala lang sa kanya.
Napailing ako habang umiinom ng kape.
“Alam mo ba,” sabi ko, “ikaw ang pinaka-weird na babae na nakilala ko.”
Napatawa siya.
“Salamat,” sagot niya.
“I mean it,” sabi ko. “Hindi ka tulad ng ibang babae.”
Tumigil siya sa pagtawa at tumingin sa akin.
“Good weird ba ’yan o bad weird?”
Napaisip ako sandali.
Pagkatapos…
napangiti ako.
“Good weird.”
Ngumiti rin siya.
Pero maya-maya, napansin kong tumingin siya sa oras.
“Late na,” sabi niya. “Dapat umuwi na ako.”
Tumayo ako agad.
“Ihahatid kita.”
Naglakad kami palabas ng coffee shop.
Tahimik ang gabi habang naglalakad kami papunta sa kotse ko.
Pagbukas ko ng pinto ng passenger seat para sa kanya, bigla siyang tumingin sa akin.
“Troy.”
“Ano?”
“Salamat.”
Napangiti ako.
“Sa alin?”
“Sa pagligtas sa akin kanina.”
Napailing ako.
“Hindi ka na dapat nagpasalamat,” sabi ko.
“Kaibigan na kita ngayon.”
At sa unang pagkakataon…
parang gusto kong siguraduhin na walang mangyayaring masama sa kanya habang kasama ko siya.
Cathy POV
Hinahatid ako ni Troy hanggang sa bahay namin. Hindi siya pumayag na basta na lang ako ibaba sa kanto.
Pagpasok namin sa gate, nakita ko si Ate Mika na nasa sala pa.
Nagulat siya nang makita si Troy sa likod ko.
“Hi, Troy! Pasok ka,” taranta niyang sabi habang nag-aayos ng buhok.
Tahimik na pumasok si Troy.
Bago pa ako makapagsalita, naunahan na ako ni Ate sa pag-aasikaso sa kanya.
“Anong gusto mo? Tubig? Coffee? Juice?” mabilis niyang tanong.
Umiling si Troy.
“No need,” sabi niya seryoso. “Hinahatid ko lang si Cathy dahil iniwan niyo siya sa event na mag-isa kahit gabi na.”
Napatingin ako sa kanya.
“Mag-aalas-onse na nang umalis kayo,” dagdag niya. “At hinayaan niyo siyang umuwi mag-isa sa madilim na kalsada.”
May diin ang boses niya.
Napatingin si Ate sa akin bago siya nagsalita.
“Kasi naman itong kapatid ko matigas ang ulo,” malambing niyang sabi. “Ayaw niya sumabay. Alam mo naman siya… lagi niyang iniisip na out of place siya sa pamilya.”
Gusto kong magsalita.
Gusto kong sabihin na ayaw talaga nila akong pasakayin sa kotse.
Na mas pinili nilang silang tatlo kaysa isama ako.
Pero nanahimik na lang ako.
Maya-maya, bumaba ang stepmother ko mula sa hagdan. Kasunod si Daddy.
“Good evening po,” magalang na bati ni Troy.
Napatingin silang lahat sa kanya.
“Hinahatid ko po si Cathy dahil may nangyari sa kanya kanina,” sabi niya.
Napakunot ang noo ni Daddy.
“Ano’ng nangyari?”
“May taxi driver na dinala siya sa madilim na lugar,” seryoso niyang sagot. “Na-report na po ng mga bodyguard ko.”
Nakita kong nanlaki ang mata ng stepmother ko.
“Next time po,” dagdag ni Troy, “sana huwag niyong hayaang umuwi mag-isa si Cathy sa gabi.”
Magalang ang boses niya.
Pero ramdam ang diin ng mga salita.
Tahimik si Daddy.
Nakita kong parang may guilt sa mukha niya.
Pagkatapos ng ilang segundo, tumingin siya sa akin.
“Sorry, anak,” sabi niya sa wakas.
Napatigil ako.
Bihira kong marinig ang salitang iyon mula sa kanya.
“Salamat sa concern mo sa anak ko,” sabi niya kay Troy.
Tahimik lang akong nakatayo habang naririnig ang mga salitang iyon.
Hindi ko alam kung masaya ba ako o nasasaktan.
Pero isang bagay ang sigurado—
si Troy lang ang unang taong nagalit para sa akin.
Troy POV
Tahimik ang sala matapos magsalita ang ama ni Cathy.
Napatingin ako kay Cathy.
Nakatayo lang siya sa gilid, parang sanay na sa ganitong sitwasyon. Parang normal lang sa kanya na hindi siya napapansin sa sarili niyang bahay.
Hindi ko nagustuhan ang pakiramdam na iyon.
“Okay na po ako,” sabi ko sa ama niya. “Siguraduhin ko lang po na ligtas siyang nakauwi.”
Tumango ang ama niya.
“Salamat ulit, iho.”
Napatingin ako ulit kay Cathy.
“Pwede ba kitang makausap sandali sa labas?” sabi ko.
Nagulat siya pero tumango.
Naglakad kami palabas ng bahay.
Tahimik ang gabi sa labas. Naririnig lang ang mahina na tunog ng mga sasakyan sa malayo.
Huminto ako sa harap ng kotse ko at humarap sa kanya.
“Cathy,” sabi ko.
Napatingin siya sa akin.
“Next time,” sabi ko, “kapag may problema ka o kailangan mo ng kasama pauwi… tawagan mo ako.”
Napakunot ang noo niya.
“Ha? Bakit?”
Napailing ako nang bahagya.
“Kasi kaibigan mo na ako.”
Ngumiti siya.
“Ang bait mo naman.”
Umiling ako.
“Hindi ako mabait.”
“Ah talaga?” sabi niya habang nakangiti.
“Then bakit mo ako hinatid hanggang bahay?”
Napaisip ako sandali.
Hindi ko rin alam ang sagot.
Sa huli…
napabuntong-hininga lang ako.
“Siguro…” sabi ko.
“Dahil ayokong mangyari ulit sa’yo yung nangyari kanina.”
Tahimik siyang nakatingin sa akin.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
“Salamat, Troy.”
Pagpasok niya ulit sa bahay, sumakay na ako sa kotse ko.
Pero habang nagmamaneho ako pauwi…
may isang bagay akong hindi maalis sa isip ko.
Hindi ko na siya tinitingnan bilang yung babaeng nakasama ko lang sa isang gabi.
Unti-unti…
nagiging importante na siya sa akin.
- Writer
