NAMAMAYANI ang katahimikan sa silid ng reyna nang magising ang kaniyang diwa. Dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga mata at bahagyang nasilaw sa liwanag. Bahagya pa ring umiikot ang kaniyang paligid kaya’t muli siyang pumikit bago tuluyang idilat ang mga mata at igala ang paningin niya. Babangon sana siya subalit may mga kamay na pumigil sa kaniya.
“H’wag ka munang tumayo,” saway ni Amora sa kaniya. “Magpahinga ka na muna at ipanatag ang iyong isipan. Nandiyan naman ang hari at ang iyong mga kapatid upang pansamantalang humalili sa iyong pamumuno habang nagpapahinga ka.”
“Kaya ko na, h’wag kang mag-alala,” giit ni Esmeralda.
Sa kabila ng kaniyang pagpupumilit ay hindi siya hinayaan ng babaylan na tuluyang bumangon at lumabas sa niya . Kung kaya’t ganoon na lamang ang kaniyang pag
