STEVEN POV
Hindi mapuknat ang ngiti sa labi ni Steven ng makauwi siya sa bahay. Nilalaro niya pa nga ang susi ng kanyang kotse. Hindi nga niya alintana na may dalawang taong nagtatakang nakatingin sa kanya, na nakaupo sa sofa sa sala. Hindi lubos isipin ni Steven, ganito pala ang pakiramdam na kontento ka na sa buhay. Lalo na paunti-unti na siyang tinanggap bilang ama ni Stein at malapit na niyang makuha ang loob ni Beatrix. Para na nga siyang nasa alapaap dahil sa sobrang sayang naramdaman niya.
Hindi talaga matutumbasan ng pera ang ganitong masayang pakiramdam.
"Steven, anak..."
Napatigil siya sa pag-akyat sa hagdan, nang marinig niya ang boses ng kanyang ina. Lumingon siya sa likuran niya at nakita niya ang kanyang mga magulang. Nakaupo ang mga magulang niya sa sofa at n
